het was één van die dagen, nippend aan mijn koffie
op mijn vaste stek in de stad, dat ik voor het eerst iets
onverwacht ging ervaren, ik keek op en kruiste met een blik
die in een plotseling opkomende blos, intens naar mij staarde
dat was nieuw voor mij, het vlijde mij een beetje, ze had een onbevangenheid
die ik nog niet eerder gezien had, ik stuurde haar mijn glimlach, die zij met een lach
en een sprankeling in haar ogen beantwoorde, voor mij toch wel een verassend iets
ik vroeg haar of zij zich bij mij wilde voegen, de blos werd dieper
maar uiteindelijk besloot zij, dat dat een toch wel goede vraag was
ik genoot van haar enthousiasme en hoe zij in het leven stond, uiteindelijk
werd het tijd met de dingen des levens verder te gaan
op weg naar huis, bleef de herinnering van de ontmoeting even nog
in mijn gedachten hangen, eenmaal thuis viel de realiteit van het leven
weer binnen en nam het ook weer zijn gewone rite me aan, maar het meisje
met die rode blos dacht daar duidelijk anders over
meer en meer kwam ik haar tegen en meer en meer begon ik naar die ontmoetingen
uit te zien, het was één van die avonden buiten , zittend in het weinige zonlicht dat
mij nog koesterde, dat zich een gedachte vormde, een gedachte die nog niet eerder
vaste grond aan de voet bij mij had gekregen
bij onze volgende ontmoeting sprak ik die gedachte tegen haar uit en stelde haar
een vraag, het bleek dat die gedachte bij haar ook al heel lang speelde, maar zij
liever wilde wachten tot die gedachte zich ook bij mij gevormd had, wat volgens haar
kijkend in die mooie sprankelende ogen, nu dan ook gebeurd was, iets dat haar zo enorm
blij maakte, dat wij besloten daar iets aan te doen
soms gebeurt het dat uit iets zo intens begonnen, een mineur geboren wordt en het
tot een onprettige afloop dwingt, maar als ik nu dus naar haar naast mij kijk, in het
verdwijnend zonlicht, dat ons beiden nog steeds koestert, haar glimlach mij bevestigt
dat die mineur ons nog steeds niet heeft ontmoet.
(c) JR. 2026
