Vaste grond

het was één van die dagen, nippend aan mijn koffie

op mijn vaste stek in de stad, dat ik voor het eerst iets

onverwacht ging ervaren, ik keek op en kruiste met een blik

die in een plotseling opkomende blos,  intens naar mij staarde

dat was nieuw voor mij, het vlijde mij een beetje, ze had een onbevangenheid

die ik nog niet eerder gezien had, ik stuurde haar mijn glimlach, die zij met een lach

en een sprankeling in haar ogen beantwoorde, voor mij toch wel een verassend iets

ik vroeg haar of zij zich bij mij wilde voegen, de blos werd dieper

maar uiteindelijk besloot zij, dat dat een toch wel goede vraag was

ik genoot van haar enthousiasme en hoe zij in het leven stond, uiteindelijk

werd het tijd met de dingen des levens verder te gaan

op weg naar huis, bleef de herinnering van de ontmoeting even nog

in mijn gedachten hangen, eenmaal thuis viel de realiteit van het leven

weer binnen en nam het ook weer zijn gewone rite me aan, maar het meisje

met die rode blos dacht daar duidelijk anders over

meer en meer kwam ik haar tegen en meer en meer begon ik naar die ontmoetingen

uit te zien, het was één van die avonden buiten , zittend in het weinige zonlicht dat

mij nog koesterde, dat zich een gedachte vormde, een gedachte die nog niet eerder

vaste grond aan de voet bij mij had gekregen

bij onze volgende ontmoeting sprak ik die gedachte tegen haar uit en stelde haar

een vraag, het bleek dat die gedachte bij haar ook al heel lang speelde, maar zij

liever wilde wachten tot die gedachte zich ook bij mij gevormd had, wat volgens haar

kijkend in die mooie sprankelende ogen, nu dan ook gebeurd was, iets dat haar zo enorm

blij maakte, dat wij besloten daar iets aan te doen

soms gebeurt het dat uit iets zo intens begonnen, een mineur geboren wordt en het

tot een onprettige afloop dwingt, maar als ik nu dus naar haar naast mij kijk, in het

verdwijnend zonlicht, dat ons beiden nog steeds koestert, haar glimlach mij bevestigt

dat die mineur ons nog steeds niet heeft ontmoet.

(c) JR. 2026