Drab

hier sta ik
aan de rand van
uitgelopen golven
die mijn voeten strelen
in de hoop
mij over te halen
nog verder
te gaan
zij roepen mij toe
hun rust te delen
een verleidelijke
gevangen rust
verborgen in het
nooit aflatend tij

dat elke vergissing
bij voorbaat
meeneemt op zijn
zegevierende terugtocht
maar hoe verleidelijk
dan ook
hervind ik mijn kracht
trek mijn
in het zand
verzonken voeten
terug
en weet
dat nu elke golf
op mijn pad uitloopt
in zijn eigen
krachteloos drab
zonder dat blijkt
dat het ooit
een
obstakel was

(c) JR. 2020

Wat eens was

de velden waarin wij lagen, rozen

de gebeeldhouwde droom om in te

dwalen

uitgelopen lanen gevuld met verborgen

emoties, vangen een beeld van wat eens

was

elke gedachte brengt de perfectie nader

in een geest gegijzeld door tijdloze jaren

denk aan de rozen groeiend in kracht elk

jaar weer sterker dan we hadden verwacht

velden, groter dan groot lanen langer dan

lang, voetstappen in het ritme van weleer

denk aan ons zoals het eens... was

(c) JR. 2014 photo (c) JR.