Even

even...zie ik dat donkere kleed niet
dat mij wordt aangereikt
maar toch nog niet bereikt
even...kijk ik niet om en zie ik
die nieuwe morgen
zonder zijn duisternis
die naar mij lacht en niet wijkt

waar mijn licht danst
in zijn koele ochtendbries
en mijn zorgen verdrijft
het brengt mij dan naar
die betere tijden achter
mijn laatste zonsondergang
dan denk ik even...helemaal niet
wat ik dan voel
is die liefde voor elkaar om ons heen..
die zo onverwoestbaar blijkt


(c) JR. 2020

Een oneffenheid

lichten, doordringen het donkere kleed
van de nacht, met een vaart die je op deze
weg niet had verwacht

daar is die 'oneffenheid' een ziekmakende
klap, geen seconde, zonder aarzeling verdwijnt
een voertuig in de nacht

na de confrontatie ligt in de dichte vegetatie
iets roerloos een 'rimpel in de tijd' zeg maar
een 'oneffenheid'

het duister geeft het nog niet prijs, tot de
herfst in zet het incident bereikt het zijn
dan slechts de restanten die zichtbaar
zijn

zelfs dat is nog niet genoeg de invloed van
een seizoen slaat toe zorgt ervoor dat een
'rimpel in de tijd'

die 'oneffenheid' langzaam maar zeker in
het niets verdwijnt


(c) JR. 2013