Heel rationeel

soms 

denk ik heel rationeel

waarom zou ik 

de gordijnen open doen

als 

het toch weer donker wordt

well

omdat het het licht 

in mijn leven is

eigenlijk 

het licht is van iedereen

dus denk ik 

heel rationeel

geniet er van 

en als het uitgaat

neem je het 

heel rationeel 

gewoon mee

(c) JR. 2023

We zijn er weer- Alive and kicking

het gaat niet goed, echt niet goed

als de tijd aan je tafel mee eet

jouw toekomst wordt donker

en jouw licht verbleekt

toch je probeert en tast

jouw licht, het gaat uit

liggend op je rug denk je 'wat nu '

en het lijkt wel een leven lang

dat het duurt

licht, ergens daar, ergens verderop

stemmen, ze zoeken, voelen naar je

strekken hun geluid

je denkt, 'shit 'ik heb het gered

ziet gezichten, vrienden, familie

ze stralen

één gedachte tuimelt maar door je

hoofd...

'we zijn er weer '

(c)  JR. 2022

Alive and kicking

when things are not going well

and time is eating away at you

things are not going well

things are not going good

the road ahead is dark

your light is shining dim

still...you are trying

reaching out

the lights go out

and you are lying on your back

wondering what is next

seems a lifetime you are there

a light is up ahead

voices, trying to get to you

and you realise you made it

you pulled yourself through

friendly faces, happiness, laughter

and family appear, reaching for you

feeling so alive, still kicking

yes, you are still there

you are good

(c) JR. 2022 

De oorlog en zijn verloren offers

 

als je het overleeft

blijft je ziel op het slagveld

een trein vertrekt

en voert God's lammeren

hun duisternis in

het kan donker zijn als het licht je verlaat

(c) JR. 

 de oorlog en zijn verloren offers

nog steeds in onze herinnering

Doden herdenking 4 mei 2021

Het raam waarop mijn ijsbloemen zich spiegelen

 als ik naar het raam kijk

waar mijn licht zich in zijn ijsbloemen spiegelt

de zon, al weer zijn terugweg zoekt en aan lager wal raakt

zal zelfs de sneeuw zijn vrieslicht verliezen

en...

is het de duisternis die zijn weerzien viert

met in zijn baarmoeder die groeiende ongenadige kou

(c) JR. feb. 2021

Verloren licht

 een tunnel

een tunnel gevat in zijn duisternis

daar woont een ziel

aan de andere kant van het licht

gevangen in het donker van zijn verleden

woont het daar, zonder reden zonder uitzicht

en het vraagt zich af: ' waarom , waarom ik

waarom verloor ik mijn licht' 

het zocht en zocht naar de reden

aan de ander kant van het licht

en ja, uiteindelijk vond het de reden

van het waarom en bereikte...

zijn nieuwe licht

(c) JR. 2021 

het raam waar ik op schrijf

in een werveling van licht, geur geluid en duister

stond je op de plaats waar je een godin verwachtte

(c) JR.

 

Ons Zijn en ons bestaan

 niets is zo vergankelijk als

een herinnering ontdaan van zijn smaak

niets is zo onverzadigbaar als

een herinnering die uit een duister moment ontstaat

soms dient het zich aan

zo ontzettend zwart dat het je bijna ontgaat

om dan daarna door de hel

van zijn bereikte licht te moeten gaan

 

het zijn deze herinneringen

die wij ver weg verbergen in een uithoek

van ons zijn en ons bestaan

ze gaan op slot met de sleutel van ons geheugen

en krijgen een verborgen en permanente plaats

anderen geuren naar het zoet van een lentebries

zijn de lach op je gezicht en worden

daarmee ook binnengehaald 

maar hoe hard je ook probeert

aan hun bitterzoet te ontgaan

breken ze toch uit

vernielen het slot van je geheugen

en gaan met een overrompeld zijn aan de haal

toch ze worden opnieuw gevangen

en gaan weer terug achter het slot

en zijn grendel

maar het is en blijft een gevecht

waar alleen de wilskracht hen verslaat

anderen zijn niet zo sterk

en verliezen zich in de wanhoop

die het achterlaat

maar er komt een moment

dat je op je leven terugkijkt

herinneringen reizen altijd mee

goed of slecht je doet het er mee

en uiteindelijk na alles te hebben afgewogen

denk je ok. het was moeilijk soms wel heel

maar God hoe dan ook

ik heb wel genoten en geleefd

(c) JR. 2020

Ochtendgloren

de pijn, trok vanuit zijn bron aan triestheid
door het blikveld van haar ogen heen en brak
het licht van haar nieuwe ochtendgloren af

haar parelende lach was een lach die je hoorde
maar toch ook eigenlijk weer niet, verstopt als ze was
in de nietigheid van haar ziel, waar het verbergen
van verdriet haar enige vorm van overleven was

maar ook hier was de gedachte
dat de tijd alle wonden kon helen
een niet bestaande wens die slechts bestond
in de verbeelding van degeen die daar
nogal achteloos mee omging

en ja, dan komt er altijd weer een moment
bij het breken van van het nieuwe licht
dat de pijn zich verliest in zijn eigen vervlogen gedachten
en zich niet meer voelen laat, het troebele oog
zijn verborgen geluk in het nieuwe ochtendgloren
weer ziet en opnieuw toe laat

(c) JR. 2020

Licht

als dan compromissen de enige oplossing zijn
in een door vertroebelde gedachten belaagde geest
door diens gebrek aan doordringend daglicht

is het dan ook beter te wachten
op de keerzijde van een tij in die van licht verstoken haven
tot de golven van emotie bedaren en hun rust weervinden

en als dan het licht wederkeert
in een haven geplaagd door emoties
ergens achteraf in ieders geest

zal het een verademing zijn opnieuw
vrij te kunnen denken in een wereld
vastgelopen in zijn eigen ontspoorde impulsen

(c) JR. 2020

Even

even...zie ik dat donkere kleed niet
dat mij wordt aangereikt
maar toch nog niet bereikt
even...kijk ik niet om en zie ik
die nieuwe morgen
zonder zijn duisternis
die naar mij lacht en niet wijkt

waar mijn licht danst
in zijn koele ochtendbries
en mijn zorgen verdrijft
het brengt mij dan naar
die betere tijden achter
mijn laatste zonsondergang
dan denk ik even...helemaal niet
wat ik dan voel
is die liefde voor elkaar om ons heen..
die zo onverwoestbaar blijkt


(c) JR. 2020

Armoede

het is de nacht die over je heen valt
je ruikt maar ziet haar niet
een kleed trekt zich strak om je heen
een kleed dat nog zwaarder dan
het breken van de dag weegt

het is jouw armoede die van de nacht
die je ondergaat, ze loopt met je mee
zij aan zij en soms denk je dat het nooit
meer overgaat
maar dan zie je iets een licht waardoor je
jouw armoede van de nacht eindelijk
achter je laat

(c) JR. 2020

Blues

vriendelijk
valt het licht naar binnen
beurt mij op met zijn nieuwe dag
zo vers, zo schoon, zo fragiel
in zijn wondere pracht

en ik voel de tinteling van
de zonnestralen op mijn gezicht
die naar mij tasten en groeten
en in mijn gedachten bij dit nieuwe begin
hun lied zingen
waardoor mijn blues verdwijnen
zonder enige herinnering

(c) JR. 2020

Vrije vogels

het licht breekt
door de donkere nacht
maar de stilte blijft
ongeacht de nieuwe dag
het is stil op straat
ik zie de vogels
ze fluiten ik hoor ze niet
ze hebben zich aangepast
vogelvrij zitten ze op iedere tak
praten met elkaar vragen zich af
wat ik doe in mijn gouden kooi
met mijn zilverenzaad
dat langzaam op raakt
het is stil op straat
geen woord, zucht of geluid
zo ongewoon
en nu toch weer zo gewoon
in dit leven van alle dag
het is stil op straat
ik wacht in stilte af

(c) JR. 2020

De zomer bijna voorbij

langzaam
trekt de nacht zich terug
wanneer het zicht krijgt
op de nieuwe dag
het licht legt
een spectrum
aan kleur neer
over de diversiteit
aan vorm
en
soort in de natuur

teder speelt de zon
in zijn nadagen
met de rust
die huist
in de valleien
bergen en vlakten

waar het zo integer
en
puur is
dat het niet eens
opvalt

het is slechts
de verbazing van
een toevallige wandelaar
waar
dat uit blijkt

de zomer ziet
de herfst
in zijn coulissen wachten
en
weet zijn zomer
bijna voorbij

(c) JR. 2020

voorgedragen op 2-2-2020 in De Verbeelding in Zeewolde

bij een expositie van Kup 11  geschilderd door Ingrid Los-Zentveld

Een balans

ik voel mijn tastbare, zichtbare breekbaarheid
verglijden, in een stroom van ongecontroleerd
schrijnend, pijnlijk licht,

het is een reis, die alleen ik kan volbrengen
niemand kan mij volgen, daar, naar waar de
kiem gelegd werd, voor mijn oorsprong die
ooit eens de reden was van mijn ontstaan

ik zie ineens een overtreffende, onbegrensde
lichtvorm die mij opslokt, uitspuugt maar
toch teder neervlijt in een veelkleurig met
duister beklede plaats

waar mijn tastbare, zichtbare breekbaarheid
verdwenen is ze voelt nu aan als een koele
zomerbries, die zo achteloos aan je voorbij
gaat

ik ben daar met velen, zijnde nog minder
dan een stofje, nog minder dan een niets
een onderdeel van een onderdeel een
bewustzijn, een kringloop

een balans, leven zijn wij, we voegen iets
aan iets toe aan een nieuwe tastbaarheid en
zien dan weer hetzelfde licht, met dezelfde
andere ogen

dan weer zijn we een tastbare, zichtbare
breekbaarheid in dat licht, maar met hetzelfde...
bewustzijn

(c) JR. 2019

Groen als gras

(c) JR . tekst foto's

het blad omhult zich met het licht en dankt de zon dat het zo stralen mag

       

                                       
                                     de paardenbloem, ontdaan van zijn tooi en kleurenpracht
                             nadat de dood hem trof in de kracht van zijn leven, heel onverwacht

                                   
                                   
                                        een tak steekt zijn nek uit en krijgt een warm onthaal
                                                                         

Hoop

het licht van de wereld
treft zich in zijn eigen
duisternis

waar hoop een ijdele droom
wordt die zichzelf de bodem
inslaat

het is dan de eenling die het
verschil maakt, hij is het waar
iedereen zich

achter schaart tot uiteindelijk
het licht weer aan kracht herwint
en

de hoop op een beter leven weer
voet aan de grond krijgt om
uiteindelijk toch

verder te kunnen gaan waar
het eens ophield te bestaan

(c) JR. 2019

Levenslang

licht valt door een raam, afgebakend
met ijzeren staven verweert het zich
tegen de binnendringende zon

loont misdaad, niet binnen deze muren
hier wordt het vonnis omgezet in een
bevestiging

het oordeel ontziet je ook hier dan niet
een gepaste straf maakt een lang leven
levenslang


(c) JR. 2014

Het uur van de wolf

zo maar, in de regen op een tocht door
de grauwheid van het leven blijven gedachten
steken in die duistere draaimolen van weleer

nu na jaren, dringt het licht van besef zich op
aan deze inktvlek, helderheid is het teken van
opnieuw bezien waar verkeerde keuzes

de enige opties waren in 'het uur van de wolf'' ,
geplunderde emoties zijn dan ook vaak het offer
van de 'recalcitrant'

welke zijn rekenschap, de kans daarop, in het
'dal der dominanten' vertrapt zag, waarna
de zon zijn reis

naar het licht opnieuw bekeek en uiteindelijk
onderbrak , nog steeds is...overleven, de
enige remedie

nu en dan, ontspringt de minieme traan
aan een oog

(c) JR.  2018

Het Ongewisse

nergens,
is het licht zo duister
als om de hoek van het leven

nooit wetend wat er op je wacht
ga je blind verderop een pad waar
het ongewisse de enige zekerheid is
die naar je wenkt en lacht