Herfst

aangekomen in de herfst
van een leven
kerft een vallend blad
al bladerend
zijn verhaal in de bast
van een oude boom
die allang wist
dat zijn verhaal
in schrift gevat was...

aangekomen
in de herfst van een leven
valt een blad
voor de laatste maal

(c) JR. 2020

Appeltje, appeltje, appeltje

het was een appeltje

maar dan ook het enigst appeltje

het hing daar maar zo achteloos aan die half

verrotte afgestorven tak totdat het hopelijk niet ver 

van de boom zou vallen in de schoot van moeder aard

waar niemand meer was om een appeltje

met het appeltje te schillen

dat appeltje dat enigst appeltje

dat laatste leven die laatste kans op overleving

op deze aard waar nu de dood rondwaart

het appeltje viel in de humus

van zijn onvruchtbaarheid op weg naar een

nieuw voorjaar dat geen voorjaar was

er waren geen kleuren meer maar zie moeder aarde

nam haar kans waar en strooide kleur op het land en

uit de onvruchtbaarheid verscheen nieuw blad een klein

iel takje met een groen blad ontworstelde zich

aan de dode aard

het appeltje had nieuw leven gebaard en ja misschien

heel misschien zou er ooit een nieuwe boomgaard staan

dat is ook wat Eva dacht en zij nam weer die hap om

uit haar onvruchtbaarheid voort te kunnen bestaan

(c) JR. 2018