Geluk

wat is de waarde van geluk
als zijn prijs zo hoog is dat het je ontnomen wordt
en zijn toegevoegde waarde een gevangenis is waar
jouw woord dan zwijgt en niemand zijn toon meer hoort
misschien is geluk dan toch het geluk dat in jouw
innerlijk ontstaat zonder dat je het weet of bewust
ervaart zonder het gevoel dat er een prijs op staat

(c) JR. 2020

Slaap

gevangen in de stilte
van het toen en nu
overdenkend
hoe terug te komen

naar het heden
in een leegte
van zijn leven
waar niemand
hem opmerkt

lopend
door het duister
van de straat
weerspiegelend
in zijn ziel

waar hij de kar
met de weinige
bezittingen
aan emoties
trekt

vind hij uiteindelijk
onder zijn kartonnen
deken
de onrustige slaap
van de straat

(c) JR. 2020

Dat had hij niet

starend in de diepte over zijn land, waarvan hij het einde niet kon zien
dacht hij aan al die lege kamers, onbewoond, waar geen geluid te horen
was. Hij krabde zich achter zijn oor en keek om zich heen naar al die luxe,
die nu een noodzakelijkheid was die er niet meer toe deed

er was niemand die luisterde, ook niet als hij sluimerde, niemand die
tegen hem sprak, zijn bedienden om hem heen hadden geen empathie
geen emotie voor een man omgeven met de smart die zoveel rijkdom
gaf

Hij was alleen, en s'nachts als hij terugkeerde op z'n levenspad kwam
hij haar steevast tegen, dat meisje uit het verleden van een jaar of negen
die zei toen hij haar verliet, ' kijk maar in de tijd Maurice dan kom je mij
weer tegen, dan hoor je weer mijn lach, dan zul je weer leven'

Die weg liep hij elke nacht en elke nacht schoot hij wakker en was het
de nacht die zijn verdriet zag. Met al die rijkdom kwam het besef dat hij
alles kon kopen, maar niet die aanraking, die overgave, het intens genieten
van wat liefde en zijn geborgenheid biedt, dat had hij niet en elke nacht zag
weer zijn verdriet. Het werd stiller en stiller om hem heen en de vreugde die
rijkdom eens gaf, verdween

En elke dag liep hij naar de markt, zat hij met zijn Vino op het terras en keek
naar de mensen die hem voorbij liepen, altijd met een lach, dag na dag, tot de
dag dat hij een lach hoorde die anders was dan elke andere lach, het was een
lach die een herkenning in zich had

Hij keek rond en zag een dame, licht grijs in haar jaren, charmant met rond
haar lippen die lach die hij net gehoord had. Het was die lach die een herinnering
bij hem naar boven bracht, het was die lach die zei, ' kijk in de tijd Maurice, kijk
en je hoort weer mijn lach en dan vind je weer terug wat je ooit hebt gehad

(c) JR. 2017

Appeltje, appeltje, appeltje

het was een appeltje

maar dan ook het enigst appeltje

het hing daar maar zo achteloos aan die half

verrotte afgestorven tak totdat het hopelijk niet ver 

van de boom zou vallen in de schoot van moeder aard

waar niemand meer was om een appeltje

met het appeltje te schillen

dat appeltje dat enigst appeltje

dat laatste leven die laatste kans op overleving

op deze aard waar nu de dood rondwaart

het appeltje viel in de humus

van zijn onvruchtbaarheid op weg naar een

nieuw voorjaar dat geen voorjaar was

er waren geen kleuren meer maar zie moeder aarde

nam haar kans waar en strooide kleur op het land en

uit de onvruchtbaarheid verscheen nieuw blad een klein

iel takje met een groen blad ontworstelde zich

aan de dode aard

het appeltje had nieuw leven gebaard en ja misschien

heel misschien zou er ooit een nieuwe boomgaard staan

dat is ook wat Eva dacht en zij nam weer die hap om

uit haar onvruchtbaarheid voort te kunnen bestaan

(c) JR. 2018