Staccato

't was morgen
ze zaten tegenover elkaar
aan tafel
het staccato van zacht
tikkend bestek
galmde als mokerslagen
door de ruimte
hun borden waren
de barricades
waar achter ze zich
hadden terug getrokken

er hing een
schreeuwende stilte
tussen hen in
het had de liefde
vertroebeld en tot een
verstilde oorlog verklaard

bij de enkele ogenblikken
dat hun ogen elkaar troffen
zochten ze naar
de achter liggende
antwoorden
maar de status quo bleef

ze waren te trots
om een nederlaag toe te geven
maar toch moest een van beiden
het met woorden doorbreken
het staccato ging onverminderd door

de pap die normaal nooit
zo heet gegeten werd
was bijna op
hij schraapte de keel
een hakkelend eerste woord
kwam over zijn lippen

zij keek verbaasd
naar hem op
de woorden kwamen sneller
het werd een vloedgolf
van onuitgesproken irritaties
verdriet
en gekwetste liefde

ook zij sprak nu
emoties vlogen door de kamer
botsten met meubilair
muren en ramen
tot de stilte viel
ze keken elkaar aan
hun bord was leeg

de vrouw pakte ze op
en liep de keuken in
hij hoorde haar neuriën
ook hij stond op
schoof zijn stoel aan
en liep naar buiten
voor het eerst in lange tijd
hoorde zij hem weer fluiten

(c) JR. 2019

Stilte

een gang, het was daar dat ik liep
zomaar in een of ander gebied, er
was een kamer, met het bordje
'stilte'

het trok mij aan, ik ben er binnen gegaan
ik hoorde een hart slaan, het was mijn, een
hand bewoog, het was mijn

zo meende ik zelfs, mijn geweten te horen
spreken, dat was waar, over mijzelf en wat
ik fout had gedaan

het praatte mij zelfvertrouwen aan, dat
was wat ik zocht, dacht dat je dat kocht
nee, hier in de 'kamer der stilte'

kreeg ik het toe geworpen om
verder te gaan met morgen

(c) JR. 2013

Stilte

een gang, 't was daar dat ik liep
zomaar in een of ander gebied er
was een kamer met het bordje, 'stilte'

het trok mij aan, ik ben er binnen gegaan
stil, zo stil was 't daar, ik hoorde een hart
slaan, mijn

een hand bewoog, ruiste , mijn zo meende
ik zelfs mijn geweten te horen spreken dat
was waar

over mijzelf, het verleden, wat ik goed of
fout had gedaan, het praatte mij zelfvertrouwen
aan

dat was wat ik zocht, nee hier in
de kamer der 'stilte' kreeg ik het toegeworpen
om verder te gaan met morgen

(c JR. 1985