Wereld van stilte

Een stem zwijgt...

een wereld van stilte begint

Celine Dion sings no more.

(c) JR. 2023

De Overval

 Ik geniet van de stilte

die mij overviel als een dief in de nacht

zo geruisloos, onverwacht

het was moeilijk om er aan toe te geven

maar ik sloot mijn ogen en de stilte nam mij

in zijn aangeboden mededogen op

het is deze kracht die mij op het toppunt van mijn kunnen

iedere keer redt op die snelweg in het leven

zij is altijd daar aan de zijkant en onzichtbaar aanwezig

zij sust alle hectiek en kritiek 

zij brengt mij terug naar de zijkant van de weg

waar alleen nog die totale rust aan mij wordt opgelegd 

(c) JR 2020

Het Najaar

 druk, rustig slenter ik gehaast

door de stilte van het oorverdovend lawaai in het bos

van alles scheurt mij voorbij, het is er niet druk

met ons mensen, die je hier continue 

voor de voeten lopen en het groen er uit rukken

maar niet het dier dat hier zijn domicilie heeft

doch wel zijn leven niet verdoet

hier en daar om mij heen, hoor ik een of andere plof

ik weet het al, het is een losgebroken 'Plofkip '

waardoor een geschrokken haas er als een haas vandoor gaat

zo vredig, zo stil is het hier, dat je zelfs de streken 

van een vos kunt horen

het vogeltje dat hij belaagt, heeft hem door

die slaat vliegensvlug op de vlucht als hij hem stoort

dan hoor ik een schot, het is waarschijnlijk een jager

die om een damhert, dat een dam slaat niet heen kan

dat is dan balen, vanavond even geen wild op tafel

toch het bos leeft, aarde komt omhoog het is de mol

die alles molt als hij om zich heen slaat

maar eenmaal boven is dat niet iets 

zeker als je toch niets ziet , waar hij zich zorgen over maakt

in de verte hoor ik een knappend geluid, het zegt mij

dat er ergens een uil een uiltje knapt, na zijn ontbijt

krachtig zuig ik die met benzinedampen verpeste

heerlijke frisse boslucht op , zo vreselijk gezond 

hoest ik nog wat rond en ik slenter verder en verder

door dit prachtige verwoeste bos

verderop hoor ik de zang van een zwaan 

die van zijn zwanenzang geniet maar wijs houden

Hollands Got talent mist hem zeker niet

waardoor het zwijn even niet op let

en met verbazing ziet 

dat hij hier een van zijn paarlen verliest

het is zo mooi in dit bos 

 waar alles is zo kaal en troosteloos is

dat genieten de enige optie wordt

thuis gekomen, ben ik blij dat ik weer even

in die rustige, drukke, mooie

en verloederde natuur ben geweest

(c) JR. 2017 

Luwte van het leven

na de dagen van wanhoop, verdriet en verlies
zijn daar de dagen waar de hoop in al zijn vormen
briest, zegeviert
en...
deze in een nooit aflatende overvloed rondstrooit
vanuit de luwte en stilte in het leven
waar het leven zelf altijd weer
zijn nieuwe beeltenis
hervindt

(c) JR. 2020

Vrije vogels

het licht breekt
door de donkere nacht
maar de stilte blijft
ongeacht de nieuwe dag
het is stil op straat
ik zie de vogels
ze fluiten ik hoor ze niet
ze hebben zich aangepast
vogelvrij zitten ze op iedere tak
praten met elkaar vragen zich af
wat ik doe in mijn gouden kooi
met mijn zilverenzaad
dat langzaam op raakt
het is stil op straat
geen woord, zucht of geluid
zo ongewoon
en nu toch weer zo gewoon
in dit leven van alle dag
het is stil op straat
ik wacht in stilte af

(c) JR. 2020

Vergeten

de zon was rijzende
de dag
was aan het breken
en
bedankte de nacht
voor
zijn aanwezigheid

de dauw
lag nog over
het land
er hing een stilte
een magische stilte...

er werd geroepen
een sirene
scheurde de magie
aan flarden

op de weg
lag
een hoopje mens
even
heel kort

de drukte ebde
weg

bijna achteloos
weg geworpen
in de berm
ligt een fietsje...

vergeten

(c) JR. 2020

Slaap

gevangen in de stilte
van het toen en nu
overdenkend
hoe terug te komen

naar het heden
in een leegte
van zijn leven
waar niemand
hem opmerkt

lopend
door het duister
van de straat
weerspiegelend
in zijn ziel

waar hij de kar
met de weinige
bezittingen
aan emoties
trekt

vind hij uiteindelijk
onder zijn kartonnen
deken
de onrustige slaap
van de straat

(c) JR. 2020

Stilte

een gang, het was daar dat ik liep
zomaar in een of ander gebied, er
was een kamer, met het bordje
'stilte'

het trok mij aan, ik ben er binnen gegaan
ik hoorde een hart slaan, het was mijn, een
hand bewoog, het was mijn

zo meende ik zelfs, mijn geweten te horen
spreken, dat was waar, over mijzelf en wat
ik fout had gedaan

het praatte mij zelfvertrouwen aan, dat
was wat ik zocht, dacht dat je dat kocht
nee, hier in de 'kamer der stilte'

kreeg ik het toe geworpen om
verder te gaan met morgen

(c) JR. 2013

Najaar

druk, rustig slenter ik gehaast door
de stilte van het oorverdovend lawaai
in het bos, van alles scheurt mij voorbij

het is er niet druk, niet met ons mensen
die je hier continue voor de voeten lopen
het groen er uit rukken, maar met het dier

dat hier zijn domicilie heeft dan doch wel
daardoor zijn leven niet verdoet, hier en daar
om mij heen

hoor ik één of andere plof ik weet het al
het is een losgebroken onontplofte plofkip,
net terug van een plofkraak, waardoor een
geschrokken haas

er als een haas vandoor gaat, zo vredig
zo stil is het hier dat je zelfs de streken
van een kale vos kunt horen, het vogeltje
dat hij belaagt

heeft hem door die slaat vliegensvlug
op de vlucht als hij hem stoort, dan hoor
ik een schot het is waarschijnlijk een jager
die om een damhert

dat een dam slaat niet heen kan dat is dan
balen vanavond even geen wild op tafel toch
het bos leeft, aarde komt omhoog het is de mol

die alles molt als hij om zich heen slaat
maar eenmaal boven is dat niet iets, zeker
als je toch al niets ziet, waar hij zich zorgen
over maakt

in de verte hoor ik een knappend geluid het
zegt mij dat er ergens een uil een uiltje knapt
na zijn ontbijt, krachtig zuig ik die met benzine
dampen verpeste

heerlijke frisse boslucht op zo vreselijk gezond
hoest ik nog wat rond, ik slenter verder en verder
door dit prachtige verwoeste bos, verder op hoor
ik de zang van een zwaan

die van zijn zwanenzang geniet, maar wijs houden...
Hollands got Talent mist hem zeker niet waardoor
het zwijn even niet op let en met verbazing ziet
dat hij hier

één voor één zijn paarlen verliest, het is zo mooi
hier in dit bos waar alles zo kaal en troosteloos is
dat genieten de enige optie wordt, thuis gekomen
ben ik blij

dat ik weer even in die rustig, drukke, mooie
verloederde natuur ben geweest

(c) JR. 2018

Stilte

een gang, 't was daar dat ik liep
zomaar in een of ander gebied er
was een kamer met het bordje, 'stilte'

het trok mij aan, ik ben er binnen gegaan
stil, zo stil was 't daar, ik hoorde een hart
slaan, mijn

een hand bewoog, ruiste , mijn zo meende
ik zelfs mijn geweten te horen spreken dat
was waar

over mijzelf, het verleden, wat ik goed of
fout had gedaan, het praatte mij zelfvertrouwen
aan

dat was wat ik zocht, nee hier in
de kamer der 'stilte' kreeg ik het toegeworpen
om verder te gaan met morgen

(c JR. 1985

Volume

onze blikken kruisen elkaar,
staren naar 'iets' dat niet meer is
zien dat onze lach geen glimlach
meer heeft geen zin meer heeft
hij ontbreekt

hij ontbreekt in onze lange lege dagen,
met zijn lange stille nachten, nachten die
wij niet meer kunnen vullen met onze lach
die lach die ook uit onze morgen verdween
omdat gisteren geen zin meer heeft

maar als we dan toch praten,
vergruizen onze woorden in hun
eigen holle stilte, zij krijgen geen
klank meer mee, omdat leegte geen
volume heeft waar liefde ontbreekt


(c) JR. 2018

De gewetenloze

het kruit, trekt zich aan
zijn eigen kruitdamp op
de stilte
herwint een stilte
die
zich afvraagt wat
er voor zijn stilte
allemaal misging

maar het geweten
van de gewetenloze
huilt niet mee in het koor
van de vernietiging
van lichaam en geest
zij stappen daar zonder
enige aarzeling overheen

(c) JR. 2018

t Leven van alle dag

ja, hier lig ik dan
in dit omgeploegde land waar
een intense stilte aan alles en
iedereen zijn zwijgen oplegt

zelfs die gitzwarte stem van 't kruit
hoor ik niet meer, een druilerige regen
sijpelt in al zijn respect door mij heen

maar ik voel het niet, zoals ik veel
niet meer voel, is 't morgen, avond
ik weet het niet, het wordt donker en
ik zoek de maan maar zie hem niet

mijn lijf verzoent zich zonder protest
met die kille kilte die door hem heen
gaat waarom,  ik weet het niet, gisteren
was er nog het leven van alle dag

maar dat was gisteren, een dag die ik
niet vierde omdat het zo gewoon was
die kilte, ja die is niet meer, 'mijn moeder'
legt nu haar arm om mij heen en,

het leven van alle dag ja, die wacht op
het antwoord dat alleen mijn drang tot
overleven nog geven kan, het is prettig
die last over te laten aan 't leven van alle dag

waar mijn terugkeer ligt in elke kans die
het je geeft en gaf, want ook overleven is
een vak dat je moet verstaan om het te kunnen
doorstaan wil je nog eens terug willen naar alle
dag

het wordt steeds kouder, maar toch voelt
'mijn moeder' nu aan als een zacht warm bad
waar je steeds dieper en dieper in weg zakt
zij neemt mij mee op een tocht naar haar

eindeloze verten die verbijsterend schoon
zijn in hun eerste aanblik,  'mag ik hier blijven
is dit nu mijn leven van alle dag', het is een intense
stilte die mij het zwijgen oplegt

(c) JR. 2017