Afscheid

 

het is herfst

de herfst in al ons leven

waar het neemt en geeft

van tijd tot tijd keer op keer

is het een mengelmoes van emoties

een mengelmoes dat iedereen en alles kleurt

met triestheid, blijdschap

ieders seizoen

even in majeur en mineur

het is al ons leven dat...

zijn geschiedenis schrijft

een beeld achterlaat van

vriendschap, liefde en al zijn dalen

maar dan toch doorgaat

tot zijn herfst verschijnt

een herfst die elke keer weer

ons leven met zijn kleuren kleurt

soms triest

maar soms ook zo wonderzacht

geeft het zijn schoonheid prijs

in al het leven dat kwam

en...

weer afscheid nam

(c) JR.  15 oktober 2021

 

Licht

als dan compromissen de enige oplossing zijn
in een door vertroebelde gedachten belaagde geest
door diens gebrek aan doordringend daglicht

is het dan ook beter te wachten
op de keerzijde van een tij in die van licht verstoken haven
tot de golven van emotie bedaren en hun rust weervinden

en als dan het licht wederkeert
in een haven geplaagd door emoties
ergens achteraf in ieders geest

zal het een verademing zijn opnieuw
vrij te kunnen denken in een wereld
vastgelopen in zijn eigen ontspoorde impulsen

(c) JR. 2020

Vol van smart

de regen in mijn leven
is er een, ja... die kom je overal tegen
de regen in mijn verleden
dat was er een van geven en nemen
maar soms kom je daar hoe dan ook
wie of wat je bent jezelf een keer tegen
de regen in mijn hart
was er een van onwaarheden en vol van smart
de regen in mijn toekomst is er een
die komt maar nooit word verwacht
en soms is de regen een zegen
zij spoelt jouw emoties, verwardheden
en obstakels weg
zonder enige vraag of een reden

(c) JR. 2020

Staccato

't was morgen
ze zaten tegenover elkaar
aan tafel
het staccato van zacht
tikkend bestek
galmde als mokerslagen
door de ruimte
hun borden waren
de barricades
waar achter ze zich
hadden terug getrokken

er hing een
schreeuwende stilte
tussen hen in
het had de liefde
vertroebeld en tot een
verstilde oorlog verklaard

bij de enkele ogenblikken
dat hun ogen elkaar troffen
zochten ze naar
de achter liggende
antwoorden
maar de status quo bleef

ze waren te trots
om een nederlaag toe te geven
maar toch moest een van beiden
het met woorden doorbreken
het staccato ging onverminderd door

de pap die normaal nooit
zo heet gegeten werd
was bijna op
hij schraapte de keel
een hakkelend eerste woord
kwam over zijn lippen

zij keek verbaasd
naar hem op
de woorden kwamen sneller
het werd een vloedgolf
van onuitgesproken irritaties
verdriet
en gekwetste liefde

ook zij sprak nu
emoties vlogen door de kamer
botsten met meubilair
muren en ramen
tot de stilte viel
ze keken elkaar aan
hun bord was leeg

de vrouw pakte ze op
en liep de keuken in
hij hoorde haar neuriën
ook hij stond op
schoof zijn stoel aan
en liep naar buiten
voor het eerst in lange tijd
hoorde zij hem weer fluiten

(c) JR. 2019

Emoties

roep, zoek en huil niet meer om mij
snuif, eet en beleef weer die waarde
van mijn aanwezigheid

toch mijn zelfbeeld zal in ieders beleving
anders geweest zijn, pas nadat de stofwolk
der emoties, afzwakt en verdwijnt

rust en vrede wederkeert in ieders lijf
ja dan, dan pas zal ik er niet meer zijn

(c) JR. 2015

Crïme passionnel

Un couer, loopt vol met emoties
treft op zijn weg een intens met haat
beladen geslepen mes

toch, het leeft nog net, zij verdrinkt
bijna in haar riool van pijn, maar zelfs
dit venijn

krijgt het slachtoffer d'un crïme passionnel
niet klein, zij is te sterk tot diep in haar kern

een hart staat op werkt zich terug
naar de top haar leven stroomt er
weer doorheen dit hart overleeft !

(c) JR. 2015

De Wallenkant

zo, slenterend langs de wallenkant uit mijn
jeugd , rijst verborgen in 't woud van de ultieme
watervrees, de herinnering aan gestorven emoties

losgeslagen, afgemeerde schuiten riepen
op tot een niet te verwoorden geldingsdrang
maar wanneer het water zijn tol eiste verdween
die schreeuwende doordringende pijn pas

na verloop van tijd in zijn eigen verdoving
zo, slenterend langs de wallenkant uit mijn
jeugd denk ik was die jeugdige onbezonnenheid
het allemaal waard

waar de scheidingslijn tussen leven en overleven
zo fragiel was als het jonge leven zelf maar hier aan
de rand  van een gracht keert even het verleden terug
een moment maar

(c) JR.  2015