Ochtendgloren

de pijn, trok vanuit zijn bron aan triestheid
door het blikveld van haar ogen heen en brak
het licht van haar nieuwe ochtendgloren af

haar parelende lach was een lach die je hoorde
maar toch ook eigenlijk weer niet, verstopt als ze was
in de nietigheid van haar ziel, waar het verbergen
van verdriet haar enige vorm van overleven was

maar ook hier was de gedachte
dat de tijd alle wonden kon helen
een niet bestaande wens die slechts bestond
in de verbeelding van degeen die daar
nogal achteloos mee omging

en ja, dan komt er altijd weer een moment
bij het breken van van het nieuwe licht
dat de pijn zich verliest in zijn eigen vervlogen gedachten
en zich niet meer voelen laat, het troebele oog
zijn verborgen geluk in het nieuwe ochtendgloren
weer ziet en opnieuw toe laat

(c) JR. 2020

Onzichtbaar

ergens in de toppen van de bomen
voort geblazen door de wind waart het verdriet van velen
vogels vliegen er door heen en verspreiden het in minuscule delen
zodat het draagbaar wordt om mee te nemen

sommigen houden zich daar mee staande zonder zijn tranen
maar bloeden diep in hun hart onzichtbaar voor het naakte oog
dat iedereen ziet echter zonder zijn smart

verdriet voltrekt zich aan een ieder op een andere wijze
en wordt door ieder ander dan ook beleefd in vele gedaanten
waar kille humor, teruggetrokkenheid en onzichtbaar verdriet
soms het gevormde beeld van zijn verdediging is

maar de leuze van, 'tijd heelt alle wonden' zit alleen
aan de buitenkant de achtergebleven innerlijke pijn blijft
en schiet wortel op een plaats waar het besef en de scherpte er van
verdwijnt het gemis is voor iedereen hetzelfde...het blijft

(c) JR. 2020

Samenzijn

ze keken elkaar aan
met verdriet achter elke traan
de strijd was weer gestreden
voor de zoveelste maal

ieder in zijn eigen hoek
zoekend naar de reden
van het wat en hoe
ze dachten na
was het mogelijk
dat het houden van
aan hun voorbij was gegaan

hun liefde zo intens
leek niet meer te bestaan
een vriendschap...
ogen zochten die van de ander
en zagen wat zij dachten

ze waren met maar toch zonder
die ander
zelfs een vriendschap was hun ontgaan
soms is samenzijn beter
zonder elkaar

(c) JR. 2020

Luwte van het leven

na de dagen van wanhoop, verdriet en verlies
zijn daar de dagen waar de hoop in al zijn vormen
briest, zegeviert
en...
deze in een nooit aflatende overvloed rondstrooit
vanuit de luwte en stilte in het leven
waar het leven zelf altijd weer
zijn nieuwe beeltenis
hervindt

(c) JR. 2020

Staccato

't was morgen
ze zaten tegenover elkaar
aan tafel
het staccato van zacht
tikkend bestek
galmde als mokerslagen
door de ruimte
hun borden waren
de barricades
waar achter ze zich
hadden terug getrokken

er hing een
schreeuwende stilte
tussen hen in
het had de liefde
vertroebeld en tot een
verstilde oorlog verklaard

bij de enkele ogenblikken
dat hun ogen elkaar troffen
zochten ze naar
de achter liggende
antwoorden
maar de status quo bleef

ze waren te trots
om een nederlaag toe te geven
maar toch moest een van beiden
het met woorden doorbreken
het staccato ging onverminderd door

de pap die normaal nooit
zo heet gegeten werd
was bijna op
hij schraapte de keel
een hakkelend eerste woord
kwam over zijn lippen

zij keek verbaasd
naar hem op
de woorden kwamen sneller
het werd een vloedgolf
van onuitgesproken irritaties
verdriet
en gekwetste liefde

ook zij sprak nu
emoties vlogen door de kamer
botsten met meubilair
muren en ramen
tot de stilte viel
ze keken elkaar aan
hun bord was leeg

de vrouw pakte ze op
en liep de keuken in
hij hoorde haar neuriën
ook hij stond op
schoof zijn stoel aan
en liep naar buiten
voor het eerst in lange tijd
hoorde zij hem weer fluiten

(c) JR. 2019