Schreeuwende stilte

 de vlammen likten vanuit hun korf naar de hemel

waar een schip in het donker van de ruwe zee

overheerst door een vliegende storm 

op het schijnsel aan de kust afkoerste

talloze schaduwen met maar één gedachte in het hoofd

omhulden zich met de nacht

waar een vaartuig, met een zwiepende wind in de zeilen

stuk liep op de rotsen

vanuit de branding strompelden overlevenden het strand op

waar de 'mannen met de zeis ' als 'ratten uit hun holen'  

waren gekomen

de lading verdween in het duister 

en talloze dode zielen

zakten langzaam naar de bodem van de zee 

om daar te rusten

het wrak verdween 

in de ziedende golven

zonder een spoor achter te laten

het werd morgen

de zon verlichtte een verlaten strand

belast met een' schreeuwende stilte'

(c) JR. 2012  herschreven in augustus 2021

Laat mij schijnen

en ja... hier sta ik dan op het scherp van de snede in de tijd
in het schijnsel van mijn leven, op het kruispunt van geven
en... nemen

waar de terugkeer op mijn schreden, naar mijn verleden niet
meer aan de orde is en de afslag naar links en rechts slechts
een bypass is, waar het leven geparkeerd wordt en op zijn
rangeer terrein wordt uitgereden

dan kies ik toch voor de geboorte van hoop uit wanhoop op
de weg die voor mij ligt om door te gaan met waar ik heel erg
goed in ben

het leven, overleven,  het nooit opgeven het blijven voort
gaan, in het licht het schijnsel, dat mij altijd voor zich uit
laat gaan mij de weg wijst

op de weg die voor mij ligt, die mijn toekomst in zich heeft die
die mij laat schijnen en wel...zo lang ik leef

(c) JR 2018