Buitenaards

Er is iets 

het is moeilijk toe te geven

en dat is tijd, tijd glijdt

tijd is een versneld, hellend vlak

zo wie zo, zo weer voorbij

tijd heelt 

tijd veroorzaakt mentale wonden

die helen, maar soms ook weer niet

tijd vraagt, om er dan maar

mee te leren leven

maar soms ook weer niet

de tijd...ze neemt ze mee

en als de tijd, tijd heeft

dan laat zij ze alsnog achter

ergens in je achterhoofd

om ze te vergeten

een plaats

waar je niet meer elke dag bij kan

maar... wel nog steeds

in die vergeethoek aanwezig

de goede en leuke momenten

zij staan 

nog elke dag vooraan te trappelen

en...

blijven in een herinnering staan

het is hun ingebouwd agressief positief

waardoor tijd, de vriend is die er altijd

voor je zal zijn

een vriend die je meeneemt

en ook altijd weer met je doorgaat

ook al is dat buitenaards

(c) JR. 2023

Afscheid

 

het is herfst

de herfst in al ons leven

waar het neemt en geeft

van tijd tot tijd keer op keer

is het een mengelmoes van emoties

een mengelmoes dat iedereen en alles kleurt

met triestheid, blijdschap

ieders seizoen

even in majeur en mineur

het is al ons leven dat...

zijn geschiedenis schrijft

een beeld achterlaat van

vriendschap, liefde en al zijn dalen

maar dan toch doorgaat

tot zijn herfst verschijnt

een herfst die elke keer weer

ons leven met zijn kleuren kleurt

soms triest

maar soms ook zo wonderzacht

geeft het zijn schoonheid prijs

in al het leven dat kwam

en...

weer afscheid nam

(c) JR.  15 oktober 2021

 

Genegenheid

 

ergens in de diepte van de tijd 

wacht zij op mij

schuilt zij in een hoek van het heelal 

tot... ik haar verlos uit haar verleden

naar een  nieuwe toekomst 

en wel naast mij 

zij is mijn rijkdom 

mijn onverwachte prijs 

mijn hoofdprijs één op gelijke voet 

zoals het zijn moet

zij kost mij mijn vrijheid

mijn zelfstandigheid...toch

vrij, geen onafhankelijkheid 

geen tederheid geen warmte 

van een hand die de jouwe grijpt

is wel weer daar die blik van...blijf bij mij

en biedt zij jou die haven gevuld 

vol met haar genegenheid

(c) JR. herschreven vanuit 2013 in augustus 2021

De ware onwaarheid

 En...wanneer er dan weer een nieuwe waterval aan woorden

in al zijn lavenloosheid en ware onwaarheid over je heen valt

zich dan daarbij totaal niet meer bekommert om jouw recht

op vrijheid van woord, mening en respect vastgelegd in een wet

die zelfs ook nog voor jou is op genomen in een voor jou

gegarandeerde grondwet

wordt het dan niet tijd om een dam aan woorden op te werpen

tegen de verwoesting en vervalsing van de ware betekenis van

het in vrijheid geboren woord, maar nu compleet ontdaan is

van alles waar het ooit voor stond

een woord zonder draag en sterk gevormde daadkracht

is een woord dat niet meer uitgesproken kan worden en...

dan ook gevangen zit in zijn eigen ontstane krachteloosheid

waardoor het in principe al overleden en dood in onze mond ligt

voor dat wij zijn ware aard en waarheid 

hadden kunnen leren kennen, horen of uitspreken

(c) JR. Locked and down 2021

Tijdloos..

 gooit men straks de wijzers van uw klok weg

omdat zijn tijd uw tijd niet meer is

of

gooit men straks ook uw huissleutel weg

omdat uw huissleutel uw bezit niet meer is

(c) JR.

Portret

 in een moment van onoplettendheid

en totale overrompeling , schildert de tijd

een eigen tijdloos portret van zijn nog steeds 

onbegrepen ik

gevoed door zijn nooit aflatende toestroom aan  

doorbrekend licht  vind het zijn plaats in de schitterende nasleep  

van een universeel gebeuren en tooit het de natuur 

met een kroon van buitensporige proporties

(c) JR. 2020

Schitteringen

ergens, tegen zonsondergang
zoek ik de luwte in de tijd op
waar even geen stormachtig heden
verleden of toekomst aanwezig is
waar mijn bouwstenen hetzelfde zijn
maar altijd een ander gezicht hebben

ik ben één met het leven dat hier om mij heen valt
en welig tiert, het geeft mij de nectar die ik nodig
heb voor mijn voortbestaan waar ik erg aan hecht
en niet zomaar aan mij voorbij laat gaan

ik zie de schitteringen die mij koesteren
mij hun warmte geven en strelen totdat
ik mijn rust weervindt om toch weer een
hoek in mijn leven om te gaan en een
onzekere toekomst mij weer zeker te
maken

(c) JR. 2020

Gedachten

diep verborgen in een uithoek van de tijd
wachten ontdaan van hun kleed van waarheid
mijn gedachten naakt op mij

de jacht lig open hun vernietiging is nabij
ze zijn vogelvrij ik pak ze op één voor één
en probeer hen te behoeden voor deze razernij

maar ik weet dat zij komen om mij de enige vrijheid
die ik nog heb te ontnemen die van mijn gedachten
helaas blijven zij toch geboeid achter

in mijn vlucht ligt de enige kracht die ik heb om hen
wanneer de tijd zijn rimpel gladstrijkt zich toch weer
te laten uitspreken in hun nieuw verworven vrijheid

(c) JR. 2019

Woorden

Woorden,

hebben een vervelende eigenschap
ze worden holler, bleker en verliezen
na verloop van tijd hun zeggingskracht

zo ook met de kreet, 'dit nooit meer'
na het einde van 'wat eens was' maar
dan

is daar de geschiedenis ze glimlacht
grijpt haar kans en herhaalt dat
'wat eens was'

waarna het 'dit nooit meer' opnieuw
geroepen werd met de overtuiging
die het ooit eens had

(c) JR. 2017

Herschreven

een brief vraagt om
herschreven te worden
er is haast geboden omdat
de tijd zijn bondgenoot is

en de feiten uit het verleden
gerangschikt dienen te worden
voor dat hij zich terug trekt

een laatste kans om zijn
turbulent leven op orde te
brengen een laatste kans
alles weer op de rit te krijgen

en...recht te trekken en die
brief ja dat is die kans maar
herschrijven wat zeg je dan

't spijt mij', klinkt zo makkelijk
en is soms zo moeilijk te zeggen
toch de draad weer op pakken
vraagt precies om dat

dat is wat een herschreven
brief verwacht er wachten
geen garanties het is een
begin

waar onvoorwaardelijke liefde
nog een kans krijgt dat is wat
een herschreven brief is

wellicht een nieuw begin

(c) JR. 2018

Laat mij schijnen

en ja... hier sta ik dan op het scherp van de snede in de tijd
in het schijnsel van mijn leven, op het kruispunt van geven
en... nemen

waar de terugkeer op mijn schreden, naar mijn verleden niet
meer aan de orde is en de afslag naar links en rechts slechts
een bypass is, waar het leven geparkeerd wordt en op zijn
rangeer terrein wordt uitgereden

dan kies ik toch voor de geboorte van hoop uit wanhoop op
de weg die voor mij ligt om door te gaan met waar ik heel erg
goed in ben

het leven, overleven,  het nooit opgeven het blijven voort
gaan, in het licht het schijnsel, dat mij altijd voor zich uit
laat gaan mij de weg wijst

op de weg die voor mij ligt, die mijn toekomst in zich heeft die
die mij laat schijnen en wel...zo lang ik leef

(c) JR 2018

Genegenheid

ergens in de diepte van de tijd
wacht zij, ze schuilt in een hoek
van het heelal

wacht daar op mij tot ik haar verlos
van uit het verleden naar de toekomst
naast mij, mijn prijs

op gelijke voet zo als het zijn moet zij kost
de vrijheid, de zelfstandigheid, toch vrij
onafhankelijkheid

geen tederheid, de warmte van een hand
die de jouwe grijpt, die blik van,  
blijf bij mij

zij biedt je een haven vol genegenheid

(c) JR. 2012

Mijn wereld

even, heel even is er geen
tijd voor deze wereld mijn
wereld bloedt aan alle kanten

het gespuis jaagt mij tot in de
spelonken van mijn geest op
dat is wat mij het meest bevreesd

rennend door het Labyrint van
mijn tekortkomingen vind ik de
uitgang

gooi ik de deur in zijn slot stof
het af barricadeer het alsnog dit
is hoe je in mijn wereld overleeft

(c) JR.  2016