De Schaamte Voorbij

 als dan de nacht zonder kloppen

de schaamte voorbij binnenvalt

en ik mij alleen nog kan vasthouden

aan het laatste licht

waar ben ik dan

als het duister mij uiteindelijk in zijn wereld

waar het licht verboden is...

vindt

(c( JR. 2022

Oneliners

beleef elke dag als een laatste

zeker als de zon ondergaat

en de morgen in zijn duisternis opgaat

maar als de nacht zwijgt kan de zon alsnog

zijn kans waarnemen en weer opgaan

when the sun comes down

death has no reason to die

and the night will be a blanket

to the soul of the sun

go for that wild charge and  live or die trying

when men first walked the earth

they didn't mean to destroy it but

they made a good job of it so be merry

and go talk to the angels for a solution

Oneliners 12 november 2021

Armoede

 

het is de nacht

die over je heen valt

je ruikt haar maar ziet haar niet

een kleed trekt zich strak

en...

stijf om je heen

een kleed dat nog zwaarder

dan het aanbreken van de dag weegt

het is jouw armoede

die van de nacht die je ondergaat

ze loopt met je mee zij aan zij

en soms denk je...

dat het nooit meer overgaat

maar dan zie je het licht

het licht van een door jou

niet verwachte uitweg

waarmee je de nacht

achter je laat

(c) JR. oktober 2021

Schreeuwende stilte

 de vlammen likten vanuit hun korf naar de hemel

waar een schip in het donker van de ruwe zee

overheerst door een vliegende storm 

op het schijnsel aan de kust afkoerste

talloze schaduwen met maar één gedachte in het hoofd

omhulden zich met de nacht

waar een vaartuig, met een zwiepende wind in de zeilen

stuk liep op de rotsen

vanuit de branding strompelden overlevenden het strand op

waar de 'mannen met de zeis ' als 'ratten uit hun holen'  

waren gekomen

de lading verdween in het duister 

en talloze dode zielen

zakten langzaam naar de bodem van de zee 

om daar te rusten

het wrak verdween 

in de ziedende golven

zonder een spoor achter te laten

het werd morgen

de zon verlichtte een verlaten strand

belast met een' schreeuwende stilte'

(c) JR. 2012  herschreven in augustus 2021

Het raam waar ik op schrijf IV

 

Als een kater in al zijn dronkenschap naar je lacht

weet je zeker...dit wordt een hele lange nacht

maar de morgen, ja de morgen, is er een die niet naar je lacht

(c) JR. 2020

Armoede

het is de nacht die over je heen valt
je ruikt maar ziet haar niet
een kleed trekt zich strak om je heen
een kleed dat nog zwaarder dan
het breken van de dag weegt

het is jouw armoede die van de nacht
die je ondergaat, ze loopt met je mee
zij aan zij en soms denk je dat het nooit
meer overgaat
maar dan zie je iets een licht waardoor je
jouw armoede van de nacht eindelijk
achter je laat

(c) JR. 2020

De klink

de dag
ja... die komt en gaat
seconden, minuten, uren
het is iets dat je niet ontgaat
de zon roept de nacht
gaat dan onder in vol ornaat
het is een volle maan
die neemt zijn plaats
de dagen zij vullen zich
met onze lijdzaamheid
rust en begrip voor wat
allemaal nog komt
of rond zal gaan

de deur
ja die blijft dicht
hij is vergeten
wat het is om open te wezen
zijn sleutel...die zit er in
maar draait zich niet om
dwars als een klein kind
dus wachten we tot de tijd
zich buigt en opnieuw open gaat
een sleutel ons weer goed gezind is
zich omdraait
een klink zijn kans waarneemt en
naar beneden gaat

(c) JR. 2020

De zomer bijna voorbij

langzaam
trekt de nacht zich terug
wanneer het zicht krijgt
op de nieuwe dag
het licht legt
een spectrum
aan kleur neer
over de diversiteit
aan vorm
en
soort in de natuur

teder speelt de zon
in zijn nadagen
met de rust
die huist
in de valleien
bergen en vlakten

waar het zo integer
en
puur is
dat het niet eens
opvalt

het is slechts
de verbazing van
een toevallige wandelaar
waar
dat uit blijkt

de zomer ziet
de herfst
in zijn coulissen wachten
en
weet zijn zomer
bijna voorbij

(c) JR. 2020

voorgedragen op 2-2-2020 in De Verbeelding in Zeewolde

bij een expositie van Kup 11  geschilderd door Ingrid Los-Zentveld

Wrang

praten
een hele nacht lang
je geeft je over aan haar lach
en vertelt van een leven lang

dan begrijp je
het was slechts een enkele reis
de smaak wordt wat wrang

zal je je zelf tegen komen
van de heuvel naar het dal

(c) JR. 2019

Requiem

wanneer 't 'Duister' in al zijn venijn
ontwaakt, de liefdeloze nacht met
een verstikkende mantel om hult

geeft brekend licht in de aanloop
naar het requiem de agressie in
al zijn facetten prijs

(c) JR. 2015

Overal en ergens

buiten raast het duister
de voegen tussen de tegels
zeggen veel door te zwijgen

geen nacht om het vuilnis
laat staan het gruis in de straat
te belonen mijn glas vult zich
opnieuw met...

zijn betraande nevel die mijn lippen
kust het huilt elke avond om het gat
dat eens zijn leven was

maar als de bodem uitnodigend
omhoog kijkt roept het steeds om
meer en ik geef het keer op keer

tot de stilte valt en alleen nog maar
één gedachte telt hoe kan het ook anders
ik denk aan jou

toch hoe ver ik ook dwaal hoe diep
de afgrond, het is iets wat je zei en
je had gelijk: 'the comeback kid'

ik kom er overal en ergens altijd
weer...

uit !

(c) JR. 2015

Laatste fluistering

ik sta op een hoek, steek een sigaret op
zacht valt de regen op mijn gezicht, staar
in de natte, verlaten straten, waar de nacht
binnen viel

gevangen in het donker wijst een sprankje
licht mij de weg in de duisternis in een
omgeving die ik langzaam herken

mijn gedachten dwalen af naar de onverwachte
ontmoeting die ik had, een stem, zo broos zo zacht
dat het bijna brak, fluisterde, terwijl ik luisterde

mooi zinnen met een diep gevoel van binnen
ik aarzel mijn tocht naar huis valt stil gedachten
dwingen mij te aanvaarden dat de richting die ik
ga niet de juiste is

misschien kom ik nog op tijd, hoor ik de laatste
fluistering, met daarin de bevestiging van iets wat
ik vanaf het begin al wist

(c) JR. 2013

De eenzame fluiter

op een druilerige nacht zo
tegen het ochtendgloren verstoort
een fluitsolo de door iedereen
welverdiende rust

zo zuiver, zo mooi gevormd
door de meest aanstekelijke wijsjes
dat ramen worden open geschoven

maar de mist laat alleen nog een
schimmige gestalte gehuld in een
cape zien langzaam sterft het fluit
concert uit

waarna het elke nacht weer wederkeert
in de hele stad, de gewenning slaat toe
kou hangt als een gure bries in de lucht

nacht na nacht, keert de fluitserenade
terug, niemand kan de vonk van herkenning
doen branden, eens een schim altijd een schim

weer klinkt het fluit crescendo maar
dit keer zo triest dat het weg ebt in een
door duisternis gevormde nevelen

na het aantreden van een stijf bevroren
morgen, geeft de nacht het drama in al
zijn naaktheid aan de verrezen zon prijs

op een simpele bank wordt het ontzielde
lichaam van een man gevonden, naast hem
ligt een witte stok met rode ringen

de onheilstijding treft allen diep iedereen
wist zonder meer wie daar zijn 'schepper'
had gevonden

hij die zoveel gegeven had vond zijn
brood nodige rust in een pittoresk hoekje
van het plaatselijk 'rust hof' omgeven door

door een niet aflatende bloemenzee menigeen
beweert nog steeds in de door bomen gevangen
wind het fluiten te horen

soms meent men in de koude nachten
die schoonheid weer tot leven te horen
komen, eenzamer als nooit tevoren

(c) JR. 2014

Middernacht

De varen voelt zich in de steek gelaten na de zonsondergang

en zoekt naar verlichting in de nacht even verschuift er een wolk

licht valt het is dat moment dat het pakt zo ongeveer tegen middernacht

(c) JR. 2018 photo JR.

Vrouw

ze was zo mooi, zo zacht
ze was de voorbode van een
lange nacht

koel was haar ondertoon in
haar lach, kil was haar huid
zo ook haar wil

tot haar spiegel brak, haar warmte
naakt lag, meer dan ze ooit dacht
werd ze vrouw die nacht

(c) JR. 1985

Petit

broos, breekbaar en zo' petit
midden in de nacht wint de
devotie het na z'n ouverture
van een interactie

op verscheurd plaveisel
overheersen de bouwstenen
waar broos, breekbaar en zo'
petit toch op wacht


(c) JR. 2015

Als je mij weer raakt

soms kan ik je zien
door de ogen van ons verleden
hoor ik jouw lach luister ik weer
naar jouw wanhoop niet wetend
als ik mij omdraai hoe zeer mij
dat raakt

maar jouw keus gaf mij geen keus
hoe zwaar dat ook was en ik ging
op weg naar een toekomst waarvan
ik wist dat het er een zonder jou was

maar, als je mij weer raakt en dat doe je
elke nacht, voel ik weer even dat geluk
dat bij die aanraking past
en...

als je mij weer raakt zo midden in de nacht
lijkt het of er even geen tijd bestaat geen verleden
geen toekomst, zijn we weer een wij is er even
geen keuze hoor ik weer  jouw stem zo zacht
zo strelend in mijn lach en..

onbewust parelt er een traan waarvan
ik niet wist dat ik die nog bezat


(c) JR. 2017