Angst

 

als de slang merkt

dat zijn vers gespoten gif 

aan kracht heeft ingeboet

zijn opgeroepen angst hem

in een poging 

de brenger van de ultieme waarheid

de mond te snoeren

in al zijn ongecontroleerd venijn

om zich heen doet slaan

 

hij dan zelf

in een poging 

zijn verloren status quo te herstellen

in zijn eigen laatste druppel gif 

ten onder gaat

(c) JR.

Dialoog

 

soms gaat de storm van de dialoog aan je voorbij

en...

worden daden de woorden

en...

woorden de daden

en...

aan diens dialoog kan en ga je niet aan voorbij

(c) JR. September 2021

Just a memory

 

long ago and sometimes so far away

love came to terms with it self turning 'round 

looking back, memorising what was, what was lost

what didn't come to be and came to pass

all the hurt, all those things you cared for

all those wrong turns you took and had to answer for

finding youself at your all time low but then again

carrying on finding yourself at a new road ahead

a second chance coming your way, just a memory fading...

being wrong again

now looking back at all those wrong and right turns

realising memories aren't  just memories, they're the pain

the sadness, the heartaches in life that stay, all they do is

mellow with age, yet they stay and will allways find a way

to start over again

but those memories, they too have grown old

life will look you in the eye and give you time to realise

they're not just memories that pass by, sometimes yess...

sometimes they do lie

(c) JR. augustus 2021

Besmet zilver

 

                                     zij spreken hun met besmet zilver gesproken woorden

spuiten het onder hoge druk door hun plastiek naar buiten

en..

halen de zwijgzame leugen van hun waarheid naar binnen

waarna het breekbare licht dooft en zichzelf niet meer terug

vindt

(c) JR. augustus 2021

Paris

 Paris

meer dan 30 jaar geleden in April in het Bois de Beaulonge het was afzien  

daar dacht ik aan bij het gedicht Eenvoud gemaakt naar aanleiding van 

een toenmalig schilderij in de kunstuitleen in Lelystad de foto is gemaakt

 met een Yashica een vlijmscherpe camera met vierkant beeld en een hele brede film

eenmaal op de Eifeltoren gingen we naar boven met de lift er waren er twee

krakend bij iedere meter en schrikwekkend het leek alsof je elk moment 

naar beneden kon donderen eenmaal boven tot op het topje stonden we 

daar bij de antennes, om ons heen een hele hoge afscherming 

om te voorkomen dat je er af kon springen 

ik heb geen hoogtevrees 

maar die dag er toch maar even niet er overheen gekeken, 

daarna naar Montmartre de schilders de schilderijen 

al bij al fantastisch om mee te kunnen makenen de Sacre Coeur maar niet in April, 

niet in een tent zelfs en ook niet als je al je kleren en jassen aanhield

zelfs dan was het nog berenkoud ook de Folies Bergéres de club der naakten 

deed op dat moment mijn bloed niet sneller vloeien ook niet na een half uur 

want dan slaat al dat bloot gewoon dood

 en slaat ook de broodnodige verveling toe

hierbij dan het heel eenvoudige gedicht

Eenvoud

het is zomer

Parijs gonst tussen al die  kleuren

komt zij mij gevangen in al haar eenvoud tegemoet

de haren verstopt onder die al even eenvoudige hoed

onze blikken kruisen elkaar

kijken in die schier eindeloze verten

verborgen achter onze ogen waar verscholen en onttrokken aan het zicht

meer leeft dan dat het aan de tastzin van onze blikken prijsgeeft

ze is voorbij, voorbij het is haar eenvoud die mij bij blijft

die mij doet terugkeren op mijn schreden

om haar te zien, al is het maar voor heel even

helaas ze is verdwenen, wat had ik graag met haar

al die schier eindeloze verten willen verkennen

haar ziel verwennen

maar helaas

we passeerden elkaar, dit keer bleven wij niet staan

misschien ooit in één of ander voorjaar zie ik haar

weer gevangen in al haar 'eenvoud '  mij

tegemoet gaan

(c) JR. 2018

Schreeuwende stilte

 de vlammen likten vanuit hun korf naar de hemel

waar een schip in het donker van de ruwe zee

overheerst door een vliegende storm 

op het schijnsel aan de kust afkoerste

talloze schaduwen met maar één gedachte in het hoofd

omhulden zich met de nacht

waar een vaartuig, met een zwiepende wind in de zeilen

stuk liep op de rotsen

vanuit de branding strompelden overlevenden het strand op

waar de 'mannen met de zeis ' als 'ratten uit hun holen'  

waren gekomen

de lading verdween in het duister 

en talloze dode zielen

zakten langzaam naar de bodem van de zee 

om daar te rusten

het wrak verdween 

in de ziedende golven

zonder een spoor achter te laten

het werd morgen

de zon verlichtte een verlaten strand

belast met een' schreeuwende stilte'

(c) JR. 2012  herschreven in augustus 2021

Het Niets

 

een verdord blad valt

langzaam maar zeker en geruisloos

op het land

waar het uiteindelijk

in de grond zal verdwijnen

echter voert een vlaag wind het

met zijn vele soortgenoten

een oneindige verte in

waar...

het weer opgaat in zijn eigen

'NIETS'

(c) JR. herschreven augustus 2021