Ben effe vissuh

hier zit ik dan, helemaal alleen aan de wallenkant
vissen, dat is het helemaal, zeggen we altijd tegen
elkaar, vooral als het regent zijn we in ons element

de lucht betrekt, hij denkt laten we het gaan regenen
of heeft hij pech, en ja vandaag is de dag, dat ik vis
op een vis met pracht, een strak krachtig lijf een echte
tegenstander voor mij, de stekelbaars met zijn krachtige
bijt

één keer had ik hem bijna, keek ik in die ijskoude
vissenogen, vol met zijn ijskoude staar en elke keer
wint hij weer, sta ik voor paal en ja alweer een paar
uur zijn voorbij, vissen, ja dat is topsport, dat maakt
je blij

mijn dobber, dobbert zoals altijd, in een strak ritme
op en neer, maar voorlopig geen prijs, ineens, ja, een ruk
als de dobber onder gaat, beetje bij beetje haal ik hem in
zie zijn stekels, pak mijn net, kijk weer in die ogen

ergens gaat een bel af, ik schrik overeind, het is mijn wekker
acht uur, weer vis ik achter het net, mijn droom is voorbij

(c) JR. 2019

De Wallenkant

zo, slenterend langs de wallenkant uit mijn
jeugd , rijst verborgen in 't woud van de ultieme
watervrees, de herinnering aan gestorven emoties

losgeslagen, afgemeerde schuiten riepen
op tot een niet te verwoorden geldingsdrang
maar wanneer het water zijn tol eiste verdween
die schreeuwende doordringende pijn pas

na verloop van tijd in zijn eigen verdoving
zo, slenterend langs de wallenkant uit mijn
jeugd denk ik was die jeugdige onbezonnenheid
het allemaal waard

waar de scheidingslijn tussen leven en overleven
zo fragiel was als het jonge leven zelf maar hier aan
de rand  van een gracht keert even het verleden terug
een moment maar

(c) JR.  2015