zo mooi zo goed zo lang geleden

 

soms... voel ik mij verloren

in die wereld

zo schoon zo schijn in die ruimte

van mijn verloren tijd

soms...denk ik daar aan

aan dat begin

niet wetend hoe ik daarna

met mijn toekomst

verder moest gaan

mijn hart bleef verslagen achter

verloren in iets dat niet meer was

ik dacht het te kunnen vergeten

het was zo mooi zo goed en zo lang

geleden

maar soms denk ik er aan

aan dat gevoel dat ik had

waar van ik niet wist

dat het een huis had gevonden

in de coulissen van mijn ziel

dicht bij mijn hart

het was zo goed

zo mooi en zo lang geleden

soms... voel ik mij verloren

in deze wereld vol leugens en bedrog

die wereld van alleen maar schone schijn

het is niet mijn wereld

niet die wereld in mijn verloren tijd

Zo lang geleden

(c) JR. 2021

De eenzame fluiter

op een druilerige nacht zo
tegen het ochtendgloren verstoort
een fluitsolo de door iedereen
welverdiende rust

zo zuiver, zo mooi gevormd
door de meest aanstekelijke wijsjes
dat ramen worden open geschoven

maar de mist laat alleen nog een
schimmige gestalte gehuld in een
cape zien langzaam sterft het fluit
concert uit

waarna het elke nacht weer wederkeert
in de hele stad, de gewenning slaat toe
kou hangt als een gure bries in de lucht

nacht na nacht, keert de fluitserenade
terug, niemand kan de vonk van herkenning
doen branden, eens een schim altijd een schim

weer klinkt het fluit crescendo maar
dit keer zo triest dat het weg ebt in een
door duisternis gevormde nevelen

na het aantreden van een stijf bevroren
morgen, geeft de nacht het drama in al
zijn naaktheid aan de verrezen zon prijs

op een simpele bank wordt het ontzielde
lichaam van een man gevonden, naast hem
ligt een witte stok met rode ringen

de onheilstijding treft allen diep iedereen
wist zonder meer wie daar zijn 'schepper'
had gevonden

hij die zoveel gegeven had vond zijn
brood nodige rust in een pittoresk hoekje
van het plaatselijk 'rust hof' omgeven door

door een niet aflatende bloemenzee menigeen
beweert nog steeds in de door bomen gevangen
wind het fluiten te horen

soms meent men in de koude nachten
die schoonheid weer tot leven te horen
komen, eenzamer als nooit tevoren

(c) JR. 2014

Vrouw

ze was zo mooi, zo zacht
ze was de voorbode van een
lange nacht

koel was haar ondertoon in
haar lach, kil was haar huid
zo ook haar wil

tot haar spiegel brak, haar warmte
naakt lag, meer dan ze ooit dacht
werd ze vrouw die nacht

(c) JR. 1985

Jouw en mijn welzijn

soms, is het leven te moeilijk
om eenvoudig te zijn
soms, is de liefde te mooi om
waar te zijn

en...

weten jij en ik dat wilskracht
soms de enige oplossing is die
ligt op de weg naar jouw en mijn
welzijn


(c) JR 2017