De bloem, de zon

stralend zacht
maar toch ook weer
zonder mededogen zonder lach
bezoekt het iedere en elke bloem
koestert hen maar ook weer niet
kust hun bladeren maar ook weer niet
de bloem met een ziel zo zacht
toont zijn surrealisme, een beetje van dit
een beetje van Dali dat mag
maar de zon zo ontstemd in zijn hart
haalt uit snoeihard
waarop het zijn hoofd verslagen neerlegt
zonder enige klacht

(c) JR. 2020

Fluistering

ik sta op een hoek 

en... steek een sigaret op
zacht valt de regen op mijn gezicht  

ik staar in de natte verlaten straten 

waar de nacht binnenviel

gevangen in het donker 

wijst een sprankje licht
mij de weg in de duisternis 

in een omgeving 

die ik langzaam aan herken

mijn gedachten dwalen af 

naar de onverwachte ontmoeting die ik had 

een stem zo broos zo zacht dat het bijna brak

fluisterde terwijl ik luisterde 

mooie zinnen met een gevoel 

diep van binnen

ik aarzel 

mijn tocht naar huis valt stil
gedachten dwingen mij te aanvaarden
dat de richting die ik ga 

niet de juiste is

misschien ben ik nog op tijd

hoor ik nog de laatste fluistering 

met daarin in de bevestiging
van iets wat ik vanaf het begin

al wist

(c) JR. 2013

Laatste fluistering

ik sta op een hoek, steek een sigaret op
zacht valt de regen op mijn gezicht, staar
in de natte, verlaten straten, waar de nacht
binnen viel

gevangen in het donker wijst een sprankje
licht mij de weg in de duisternis in een
omgeving die ik langzaam herken

mijn gedachten dwalen af naar de onverwachte
ontmoeting die ik had, een stem, zo broos zo zacht
dat het bijna brak, fluisterde, terwijl ik luisterde

mooi zinnen met een diep gevoel van binnen
ik aarzel mijn tocht naar huis valt stil gedachten
dwingen mij te aanvaarden dat de richting die ik
ga niet de juiste is

misschien kom ik nog op tijd, hoor ik de laatste
fluistering, met daarin de bevestiging van iets wat
ik vanaf het begin al wist

(c) JR. 2013

Vrouw

ze was zo mooi, zo zacht
ze was de voorbode van een
lange nacht

koel was haar ondertoon in
haar lach, kil was haar huid
zo ook haar wil

tot haar spiegel brak, haar warmte
naakt lag, meer dan ze ooit dacht
werd ze vrouw die nacht

(c) JR. 1985

Als je mij weer raakt

soms kan ik je zien
door de ogen van ons verleden
hoor ik jouw lach luister ik weer
naar jouw wanhoop niet wetend
als ik mij omdraai hoe zeer mij
dat raakt

maar jouw keus gaf mij geen keus
hoe zwaar dat ook was en ik ging
op weg naar een toekomst waarvan
ik wist dat het er een zonder jou was

maar, als je mij weer raakt en dat doe je
elke nacht, voel ik weer even dat geluk
dat bij die aanraking past
en...

als je mij weer raakt zo midden in de nacht
lijkt het of er even geen tijd bestaat geen verleden
geen toekomst, zijn we weer een wij is er even
geen keuze hoor ik weer  jouw stem zo zacht
zo strelend in mijn lach en..

onbewust parelt er een traan waarvan
ik niet wist dat ik die nog bezat


(c) JR. 2017