Ochtendgloren

de pijn, trok vanuit zijn bron aan triestheid
door het blikveld van haar ogen heen en brak
het licht van haar nieuwe ochtendgloren af

haar parelende lach was een lach die je hoorde
maar toch ook eigenlijk weer niet, verstopt als ze was
in de nietigheid van haar ziel, waar het verbergen
van verdriet haar enige vorm van overleven was

maar ook hier was de gedachte
dat de tijd alle wonden kon helen
een niet bestaande wens die slechts bestond
in de verbeelding van degeen die daar
nogal achteloos mee omging

en ja, dan komt er altijd weer een moment
bij het breken van van het nieuwe licht
dat de pijn zich verliest in zijn eigen vervlogen gedachten
en zich niet meer voelen laat, het troebele oog
zijn verborgen geluk in het nieuwe ochtendgloren
weer ziet en opnieuw toe laat

(c) JR. 2020

De bloem, de zon

stralend zacht
maar toch ook weer
zonder mededogen zonder lach
bezoekt het iedere en elke bloem
koestert hen maar ook weer niet
kust hun bladeren maar ook weer niet
de bloem met een ziel zo zacht
toont zijn surrealisme, een beetje van dit
een beetje van Dali dat mag
maar de zon zo ontstemd in zijn hart
haalt uit snoeihard
waarop het zijn hoofd verslagen neerlegt
zonder enige klacht

(c) JR. 2020

Wrang

praten
een hele nacht lang
je geeft je over aan haar lach
en vertelt van een leven lang

dan begrijp je
het was slechts een enkele reis
de smaak wordt wat wrang

zal je je zelf tegen komen
van de heuvel naar het dal

(c) JR. 2019

Jonkheid

en ja, ik zie haar en haar lach schittert
voor mijn ogen haar heupen nodigen
mij sensueel, wiegend in de wind uit

om naderbij te komen, ik kan er niet aan
ontkomen en geef toe, mijn knipoog naar
haar, is de bevestiging waar zij om vraagt

en ik, ik laat mij omarmen door de verlokkingen
van deze jonkheid en haar schoonheid, die wil dat
ik haar bemin

in die onverzadigde, warme ruimte van haar dromen,
waar onze intense verlangens samenkomen, pluk ik
haar schoonheid en...de dag

en ga daarna weer verder met een glimlach om
de lippen en nog steeds denk ik aan haar...dat
klavertje vier

aan haar geluk, haar schoonheid die zij deinend
in de wind, keer op keer met mij viert en steeds
weer hoor ik dan die schittering in haar lach


(c) JR. 2018

Vrouw

ze was zo mooi, zo zacht
ze was de voorbode van een
lange nacht

koel was haar ondertoon in
haar lach, kil was haar huid
zo ook haar wil

tot haar spiegel brak, haar warmte
naakt lag, meer dan ze ooit dacht
werd ze vrouw die nacht

(c) JR. 1985

Volume

onze blikken kruisen elkaar,
staren naar 'iets' dat niet meer is
zien dat onze lach geen glimlach
meer heeft geen zin meer heeft
hij ontbreekt

hij ontbreekt in onze lange lege dagen,
met zijn lange stille nachten, nachten die
wij niet meer kunnen vullen met onze lach
die lach die ook uit onze morgen verdween
omdat gisteren geen zin meer heeft

maar als we dan toch praten,
vergruizen onze woorden in hun
eigen holle stilte, zij krijgen geen
klank meer mee, omdat leegte geen
volume heeft waar liefde ontbreekt


(c) JR. 2018

Kinderen van 't licht

wij...
zijn de kind'ren van 't licht

onze...
lach schalt door het bos

hij...
blijft hangen tussen z'n bomen

waar...
we liefhebben in zijn schaduw

en...
onze duisternis zich altijd weer
oplost

(c) JR. Photo JR.