Wereld van stilte

Een stem zwijgt...

een wereld van stilte begint

Celine Dion sings no more.

(c) JR. 2023

Laatste schot

 

wanneer een wereld van list en bedrog over je heen valt

en de vrijheid aan je voorbij dreigt te gaan

is het toch altijd weer het laatste schot

dat er voor zorgt of het wel of niet

aan je voorbij gaat

(c) JR. 2022

zo mooi zo goed zo lang geleden

 

soms... voel ik mij verloren

in die wereld

zo schoon zo schijn in die ruimte

van mijn verloren tijd

soms...denk ik daar aan

aan dat begin

niet wetend hoe ik daarna

met mijn toekomst

verder moest gaan

mijn hart bleef verslagen achter

verloren in iets dat niet meer was

ik dacht het te kunnen vergeten

het was zo mooi zo goed en zo lang

geleden

maar soms denk ik er aan

aan dat gevoel dat ik had

waar van ik niet wist

dat het een huis had gevonden

in de coulissen van mijn ziel

dicht bij mijn hart

het was zo goed

zo mooi en zo lang geleden

soms... voel ik mij verloren

in deze wereld vol leugens en bedrog

die wereld van alleen maar schone schijn

het is niet mijn wereld

niet die wereld in mijn verloren tijd

Zo lang geleden

(c) JR. 2021

Oratie aan woorden

 en...als ik zwijg, blijven mijn woorden stromen

meegenomen in hun vloed van de met feiten onderbouwde  aanklacht

die ondanks hun overtuiging en zeggingskracht niet meer aan bod komen

en langzaam verdrinken in een wereld waar een oratie aan woorden

diens overstroming oproept

(c) JR. 2021

Licht

als dan compromissen de enige oplossing zijn
in een door vertroebelde gedachten belaagde geest
door diens gebrek aan doordringend daglicht

is het dan ook beter te wachten
op de keerzijde van een tij in die van licht verstoken haven
tot de golven van emotie bedaren en hun rust weervinden

en als dan het licht wederkeert
in een haven geplaagd door emoties
ergens achteraf in ieders geest

zal het een verademing zijn opnieuw
vrij te kunnen denken in een wereld
vastgelopen in zijn eigen ontspoorde impulsen

(c) JR. 2020

ik zie, maar

Ik zie, maar hoor de regen niet vallen
ik hoor het kwinkeleren van de vogels
verscholen in hun wereld van magie
ik hoor hen wel maar, zie hen niet

het donkere dek van waarachter de zon schijnt
is gesloten, een weldadige rust schrijdt voort
in een ademloze stilte, ik hoor het wel maar...

de aarde stuurt zijn geur alle kanten op
verrast door een niet verwachte toevloed
uit een donker dek, ik ruik zijn
doordrenkte geur maar...

het leven voltrekt zich zoals als altijd
aan mij geluidloos het is er wel die gordel aan
geestelijke voedzaamheid ik neem haar elke dag
tot mij

en voel het zoals altijd in mij
maar... zie het niet

(c) JR. 2020

Een half heel leven

en
de dromen zij
blijven komen
ze waaien mee
met de wind
door de spelonken
van mijn gedachten

als ik je mis
in die wereld
waar de rede leeft
wanneer ik weer
loop
door het veld
van mijn geschiedenis
om toch sterk
te zijn

in de eenzaamheid
van mijn hart
die mij zegt
het leven te leven

dat al
bij mijn geboorte
was uitgestippeld
als ik weer woon
in de bescherming
van mijn hart

waardoor
dan ook
een heel leven
zomaar ineens
een half leven
kan worden

(c) JR. 2019

Hoop

het licht van de wereld
treft zich in zijn eigen
duisternis

waar hoop een ijdele droom
wordt die zichzelf de bodem
inslaat

het is dan de eenling die het
verschil maakt, hij is het waar
iedereen zich

achter schaart tot uiteindelijk
het licht weer aan kracht herwint
en

de hoop op een beter leven weer
voet aan de grond krijgt om
uiteindelijk toch

verder te kunnen gaan waar
het eens ophield te bestaan

(c) JR. 2019

Tweespalt

soms, zo slenterend langs die weg vol
met jouw stoffig, vermolmd verleden met
eindelijk weer opnieuw een wereld

vol onbekende mogelijkheden aan je voeten
vraag je je af waarom juist nu die onvoltooide
hunkering zich ineens aandient

kan een teveel aan emotioneel fortuin een
dilemma worden, de tweespalt zijn in mijn
terug gevonden ik en leefwijze

maar wat is te veel wat ook de keuze iets
soms ook heel wat meer, eigenlijk best veel
raak je zo wie zo weer kwijt

geluk hangt niet af  van zijn hoeveelheid maar
van het innerlijk geluk, de ontspanning van een
onnodig belaste geest en lijf, jouw lijf

zijn prijs is eigenlijk geen prijs, het is meer een
koopje door zijn onbetaalbaarheid, dus de uitkomst
geen idee,

het is meer een losse flodder, een gok vanuit een
onverwachte hoek, een schot voor de boeg maar
gevormd

door een langdurig overdenken en nog weet ik niet
of ik er goed aan doe, toch voelt het nu zo
verschrikkelijk
goed

(c) JR. 2016

Mensen zien

als je door een dal van tranen gaat
als je denkt dat de wereld vergaat
en..
je ziet dan het begin van een nieuwe
dageraad

dan grijp je dat vast, met all kracht
een kracht die je niet meer had verwacht
je klautert weer omhoog

je ziet weer vreugde, aan het eind van de
regenboog, je had niet gedacht dat dat nog
in je zat

je begint weer te leven, je kan weer geven
je kan samen weer lachen, dat is lang geleden
denk je in gedachten

samen huilen, samen lachen je begint weer
overnieuw, je kan weer mensen zien

Mijn wereld

even, heel even is er geen
tijd voor deze wereld mijn
wereld bloedt aan alle kanten

het gespuis jaagt mij tot in de
spelonken van mijn geest op
dat is wat mij het meest bevreesd

rennend door het Labyrint van
mijn tekortkomingen vind ik de
uitgang

gooi ik de deur in zijn slot stof
het af barricadeer het alsnog dit
is hoe je in mijn wereld overleeft

(c) JR.  2016