Wereld van stilte

Een stem zwijgt...

een wereld van stilte begint

Celine Dion sings no more.

(c) JR. 2023

Gerard, een dichter pur sang

 Jammer Gerard, je hebt je hebt gedaan wat je kon

maar het heeft niet zo mogen zijn

je hebt genoten en geleefd

en daar kun je tevreden over zijn

je stem zullen we missen maar blijven horen

in de dichterlijke spinsels die je schreef

en uitdroeg naar de samenleving om je heen

je bent nu op reis gegaan naar een plek

waar wij niet kunnen gaan

maar waar je ook gaat 

ik wens je een behouden vaart

(c) JR. 2020

t Leven van alle dag

ja, hier lig ik dan
in dit omgeploegde land waar
een intense stilte aan alles en
iedereen zijn zwijgen oplegt

zelfs die gitzwarte stem van 't kruit
hoor ik niet meer, een druilerige regen
sijpelt in al zijn respect door mij heen

maar ik voel het niet, zoals ik veel
niet meer voel, is 't morgen, avond
ik weet het niet, het wordt donker en
ik zoek de maan maar zie hem niet

mijn lijf verzoent zich zonder protest
met die kille kilte die door hem heen
gaat waarom,  ik weet het niet, gisteren
was er nog het leven van alle dag

maar dat was gisteren, een dag die ik
niet vierde omdat het zo gewoon was
die kilte, ja die is niet meer, 'mijn moeder'
legt nu haar arm om mij heen en,

het leven van alle dag ja, die wacht op
het antwoord dat alleen mijn drang tot
overleven nog geven kan, het is prettig
die last over te laten aan 't leven van alle dag

waar mijn terugkeer ligt in elke kans die
het je geeft en gaf, want ook overleven is
een vak dat je moet verstaan om het te kunnen
doorstaan wil je nog eens terug willen naar alle
dag

het wordt steeds kouder, maar toch voelt
'mijn moeder' nu aan als een zacht warm bad
waar je steeds dieper en dieper in weg zakt
zij neemt mij mee op een tocht naar haar

eindeloze verten die verbijsterend schoon
zijn in hun eerste aanblik,  'mag ik hier blijven
is dit nu mijn leven van alle dag', het is een intense
stilte die mij het zwijgen oplegt

(c) JR. 2017

le silence blanc ( witte stilte)

bij het vriezen en dooien
kan de sneeuw zomaar komen
helemaal uit het niets verwacht
je het niet

de sneeuw valt koud en kil
vanuit een witte stilte neer
de natuur dempt zijn stem

sluipt ad rem nader en nader
en jij, jij grijpt naar de antivries
want de witte stilte neemt zonder
genade

maar er is hoop aarzelend zoekt
een zonnestraal verkoeling op
een tak waar een mus zich alweer
opmaakt voor de nacht

                                                                       

                                                               (c) JR. 2018 (c) photo JR.

Als je mij weer raakt

soms kan ik je zien
door de ogen van ons verleden
hoor ik jouw lach luister ik weer
naar jouw wanhoop niet wetend
als ik mij omdraai hoe zeer mij
dat raakt

maar jouw keus gaf mij geen keus
hoe zwaar dat ook was en ik ging
op weg naar een toekomst waarvan
ik wist dat het er een zonder jou was

maar, als je mij weer raakt en dat doe je
elke nacht, voel ik weer even dat geluk
dat bij die aanraking past
en...

als je mij weer raakt zo midden in de nacht
lijkt het of er even geen tijd bestaat geen verleden
geen toekomst, zijn we weer een wij is er even
geen keuze hoor ik weer  jouw stem zo zacht
zo strelend in mijn lach en..

onbewust parelt er een traan waarvan
ik niet wist dat ik die nog bezat


(c) JR. 2017