mijn raam, het is gisteren gebarsten, ik kijk er door naar mijn toekomst
maar ik kan haar niet meer zien, mijn toekomst, ' mijn toekomst '
zij voelt zich onzeker en laat zich pas weer zien, als zij geen barst meer ziet
(c) JR. 2021
maar ik kan haar niet meer zien, mijn toekomst, ' mijn toekomst '
zij voelt zich onzeker en laat zich pas weer zien, als zij geen barst meer ziet
(c) JR. 2021
wanneer een kers zijn plaats op de taart in neemt
zich daarna als een parel voor de zwijnen gooit
zal een koekje vanuit zijn eigen deeg die plaats
voor zich opeisen
(c) JR 2019
Ik geniet van de stilte
die mij overviel als een dief in de nacht
zo geruisloos, onverwacht
het was moeilijk om er aan toe te geven
maar ik sloot mijn ogen en de stilte nam mij
in zijn aangeboden mededogen op
het is deze kracht die mij op het toppunt van mijn kunnen
iedere keer redt op die snelweg in het leven
zij is altijd daar aan de zijkant en onzichtbaar aanwezig
zij sust alle hectiek en kritiek
zij brengt mij terug naar de zijkant van de weg
waar alleen nog die totale rust aan mij wordt opgelegd
(c) JR 2020
viert het leven zijn aftocht, maar een volgende morgen
maakt de winter zijn belofte opnieuw waar
(c) JR. 2020