Het raam waar ik op schrijf

 wanneer een koud geblazen wind zijn eigen luwte op zoekt

viert het leven zijn aftocht, maar een volgende morgen

maakt de winter zijn belofte opnieuw waar

(c) JR. 2020

Schitteringen

ergens, tegen zonsondergang
zoek ik de luwte in de tijd op
waar even geen stormachtig heden
verleden of toekomst aanwezig is
waar mijn bouwstenen hetzelfde zijn
maar altijd een ander gezicht hebben

ik ben één met het leven dat hier om mij heen valt
en welig tiert, het geeft mij de nectar die ik nodig
heb voor mijn voortbestaan waar ik erg aan hecht
en niet zomaar aan mij voorbij laat gaan

ik zie de schitteringen die mij koesteren
mij hun warmte geven en strelen totdat
ik mijn rust weervindt om toch weer een
hoek in mijn leven om te gaan en een
onzekere toekomst mij weer zeker te
maken

(c) JR. 2020

Luwte van het leven

na de dagen van wanhoop, verdriet en verlies
zijn daar de dagen waar de hoop in al zijn vormen
briest, zegeviert
en...
deze in een nooit aflatende overvloed rondstrooit
vanuit de luwte en stilte in het leven
waar het leven zelf altijd weer
zijn nieuwe beeltenis
hervindt

(c) JR. 2020