Ochtendgloren

de pijn, trok vanuit zijn bron aan triestheid
door het blikveld van haar ogen heen en brak
het licht van haar nieuwe ochtendgloren af

haar parelende lach was een lach die je hoorde
maar toch ook eigenlijk weer niet, verstopt als ze was
in de nietigheid van haar ziel, waar het verbergen
van verdriet haar enige vorm van overleven was

maar ook hier was de gedachte
dat de tijd alle wonden kon helen
een niet bestaande wens die slechts bestond
in de verbeelding van degeen die daar
nogal achteloos mee omging

en ja, dan komt er altijd weer een moment
bij het breken van van het nieuwe licht
dat de pijn zich verliest in zijn eigen vervlogen gedachten
en zich niet meer voelen laat, het troebele oog
zijn verborgen geluk in het nieuwe ochtendgloren
weer ziet en opnieuw toe laat

(c) JR. 2020

De zomer bijna voorbij

langzaam
trekt de nacht zich terug
wanneer het zicht krijgt
op de nieuwe dag
het licht legt
een spectrum
aan kleur neer
over de diversiteit
aan vorm
en
soort in de natuur

teder speelt de zon
in zijn nadagen
met de rust
die huist
in de valleien
bergen en vlakten

waar het zo integer
en
puur is
dat het niet eens
opvalt

het is slechts
de verbazing van
een toevallige wandelaar
waar
dat uit blijkt

de zomer ziet
de herfst
in zijn coulissen wachten
en
weet zijn zomer
bijna voorbij

(c) JR. 2020

voorgedragen op 2-2-2020 in De Verbeelding in Zeewolde

bij een expositie van Kup 11  geschilderd door Ingrid Los-Zentveld

'WAT' een hypothese

WAT

als de goden mensen waren
WAT

als de goden werden geschapen
om het onbegrijpelijke 

begrijpelijk te maken

want, zover dat wij weten, 

is de vorm van de mens 

altijd onveranderd gebleven
WAT

als het DNA van buiten kwam

van ver van een planeet 

wiens voortbestaan 

geen voort bestaan meer had
onze planeet 

en zijn fossiele brandstoffen 

drogen op 

ook wij zoeken het nu 

verder op 

naar Mercurius

maar hoe zijn de omstandigheden
daar, kan onze soort dáár voortbestaan
een kopie vind je niet zo maar 

maar de mens is 

vanuit zijn samenstelling creatief
zij past zich altijd 

aan de voorwaarden 

van zijn omgeving aan
de mens zal altijd 

maar niet in dezelfde vorm 

voortbestaan

zwaartekracht 

is zo'n voorwaarde

bij meer worden wij kleiner, breder

bij minder worden wij 

langer, dunner

minder spieren

ons lichaam gaat de strijd
met die kracht aan

ons lichaam past zich opnieuw
aan de voorwaarden 

van zijn omgeving aan

WAT

als wij een exacte kopie 

van onze planeet
tegenkomen
wij passen ons weer aan 

want de soort moet 

voort bestaan 

en wat blijkt

de oorspronkelijk vorm 

van die op aarde

neemt het weer aan

zo is de cirkel rond 

en
om het onbegrijpelijke 

weer begrijpelijk te maken
schaffen wij ons weer 

een God 

met z'n tien geboden aan


(c) JR. 2018

De liquidatie van 'U'

nog niet zo lang geleden misschien wel
dichter bij het heden werd de afdaling in
gezet naar die nieuwe vorm van respect

die geen respect meer was het zette de
samenleving op z'n kop men liep met het,
je, jou en jij in een grote optocht voorop

het was 'de liquidatie van het woord  'U'
dit met respect beladen woord werd als
beleefde aanspreek titel niet meer gehoord

iedereen het, je, jou en jij, van jong tot oud
van vader tot moeder, van leraar tot directeur
maar ook het klantenbestand viel het te beurt

voor niets of niemand meer respect, alle
manieren op de tocht, zo tof, normen en
waarden allemaal op de schop

het resultaat was een samenleving waar wetten
regels en wangedrag niet meer werden bestraft
of gehandhaafd

nu zitten we in het spiraal van de gedoogstaat
waar gedrag voorzien van de titel A als de nieuwe
norm wordt geaccepteerd, iets dat niet hoeft te
worden gehandhaafd

maar een samenleving die geen wetten, normen
of waarden meer kent wordt er een gevuld met
agressie of haat

naar die ander die men tegen komt op weg naar huis
of zomaar ergens op straat, is die neerwaartse spiraal
nog te keren

wellicht is het al te laat het vereist het opnemen van
het wettelijk belaste zwaard om de normen en waarden
van weleer

opnieuw te installeren en een harde compromisloze
aanpak tegenover degeen die steeds maar weer het
recht van de sterkste hanteert

maar de verwachting is dat er een storm wordt
ontketend die zich nergens meer aan stoort zijn
vleugels uitslaat en helemaal ontspoort

en... op de puinhopen zal weer worden gebouwd
wat is nog niet zichtbaar, maar het kan zijn dat
onze samenleving

niet de eerste is die zonder enige fluistering
in het niets verdwaalt


(c) JR. 2018