Posts tonen met het label verlaten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verlaten. Alle posts tonen

maandag 2 augustus 2021

Het pad is van het pad af

 


het pad volgt de loop van de rivier

kronkelt mee en ja, het zorgt voor 

oneindig veel vertier

heel wat voetstappen, jawel,  ze liggen daar  

heel wat voetstappen ze zijn er langs gegaan, 

en...

hebben er een aanzoek gehad of niet gedaan


en de rivier ja, hij leefde maar was krom  

maar is toch van krom naar wat meer recht gegaan, 

beter voor de economie en beter voor de vaart

en die talloze voetstappen  ja,...die zijn verloren  gegaan


koud en verlaten ligt het pad er nu bij 

opnieuw overwoekerd en wel

is het zijn doodsnood nabij  

en de natuur doet wat ze altijd doet 

ze grijpt in opnieuw en hard 

ze doet zoals altijd weer  

haar greep naar de macht

en het pad ja het pad

was van het pad af

het keerde op zijn schreden terug 

en...

dat was dat


(c) JR. Augustus 2021




dinsdag 9 april 2019

Nieuw leven

het jonge blad zet in op nieuw leven en
laat het verdord , verlaten blad in zijn drang
tot overleven achter zich

(c) JR. Photo JR.

zondag 10 februari 2019

Fluistering

ik sta op een hoek 
en... steek een sigaret op
zacht valt de regen op mijn gezicht  
ik staar in de natte verlaten straten 
waar de nacht binnenviel

gevangen in het donker 
wijst een sprankje licht
mij de weg in de duisternis 
in een omgeving 
die ik langzaam aan herken

mijn gedachten dwalen af 
naar de onverwachte ontmoeting die ik had 
een stem zo broos zo zacht dat het bijna brak
fluisterde terwijl ik luisterde 
mooie zinnen met een gevoel 
diep van binnen

ik aarzel 
mijn tocht naar huis valt stil
gedachten dwingen mij te aanvaarden
dat de richting die ik ga 
niet de juiste is

misschien ben ik nog op tijd
hoor ik nog de laatste fluistering 
met daarin in de bevestiging
van iets wat ik vanaf het begin
al wist

(c) JR. 2013

zaterdag 14 juli 2018

Laatste fluistering


ik sta op een hoek, steek een sigaret op
zacht valt de regen op mijn gezicht, staar
in de natte, verlaten straten, waar de nacht
binnen viel

gevangen in het donker wijst een sprankje
licht mij de weg in de duisternis in een
omgeving die ik langzaam herken

mijn gedachten dwalen af naar de onverwachte
ontmoeting die ik had, een stem, zo broos zo zacht
dat het bijna brak, fluisterde, terwijl ik luisterde

mooi zinnen met een diep gevoel van binnen
ik aarzel mijn tocht naar huis valt stil gedachten
dwingen mij te aanvaarden dat de richting die ik
ga niet de juiste is

misschien kom ik nog op tijd, hoor ik de laatste
fluistering, met daarin de bevestiging van iets wat
ik vanaf het begin al wist

(c) JR. 2013