Samenzijn

ze keken elkaar aan
met verdriet achter elke traan
de strijd was weer gestreden
voor de zoveelste maal

ieder in zijn eigen hoek
zoekend naar de reden
van het wat en hoe
ze dachten na
was het mogelijk
dat het houden van
aan hun voorbij was gegaan

hun liefde zo intens
leek niet meer te bestaan
een vriendschap...
ogen zochten die van de ander
en zagen wat zij dachten

ze waren met maar toch zonder
die ander
zelfs een vriendschap was hun ontgaan
soms is samenzijn beter
zonder elkaar

(c) JR. 2020

Fluistering

ik sta op een hoek 

en... steek een sigaret op
zacht valt de regen op mijn gezicht  

ik staar in de natte verlaten straten 

waar de nacht binnenviel

gevangen in het donker 

wijst een sprankje licht
mij de weg in de duisternis 

in een omgeving 

die ik langzaam aan herken

mijn gedachten dwalen af 

naar de onverwachte ontmoeting die ik had 

een stem zo broos zo zacht dat het bijna brak

fluisterde terwijl ik luisterde 

mooie zinnen met een gevoel 

diep van binnen

ik aarzel 

mijn tocht naar huis valt stil
gedachten dwingen mij te aanvaarden
dat de richting die ik ga 

niet de juiste is

misschien ben ik nog op tijd

hoor ik nog de laatste fluistering 

met daarin in de bevestiging
van iets wat ik vanaf het begin

al wist

(c) JR. 2013

Genegenheid

ergens in de diepte van de tijd
wacht zij, ze schuilt in een hoek
van het heelal

wacht daar op mij tot ik haar verlos
van uit het verleden naar de toekomst
naast mij, mijn prijs

op gelijke voet zo als het zijn moet zij kost
de vrijheid, de zelfstandigheid, toch vrij
onafhankelijkheid

geen tederheid, de warmte van een hand
die de jouwe grijpt, die blik van,  
blijf bij mij

zij biedt je een haven vol genegenheid

(c) JR. 2012

Laatste fluistering

ik sta op een hoek, steek een sigaret op
zacht valt de regen op mijn gezicht, staar
in de natte, verlaten straten, waar de nacht
binnen viel

gevangen in het donker wijst een sprankje
licht mij de weg in de duisternis in een
omgeving die ik langzaam herken

mijn gedachten dwalen af naar de onverwachte
ontmoeting die ik had, een stem, zo broos zo zacht
dat het bijna brak, fluisterde, terwijl ik luisterde

mooi zinnen met een diep gevoel van binnen
ik aarzel mijn tocht naar huis valt stil gedachten
dwingen mij te aanvaarden dat de richting die ik
ga niet de juiste is

misschien kom ik nog op tijd, hoor ik de laatste
fluistering, met daarin de bevestiging van iets wat
ik vanaf het begin al wist

(c) JR. 2013

Het Ongewisse

nergens,
is het licht zo duister
als om de hoek van het leven

nooit wetend wat er op je wacht
ga je blind verderop een pad waar
het ongewisse de enige zekerheid is
die naar je wenkt en lacht