Schitteringen

ergens, tegen zonsondergang
zoek ik de luwte in de tijd op
waar even geen stormachtig heden
verleden of toekomst aanwezig is
waar mijn bouwstenen hetzelfde zijn
maar altijd een ander gezicht hebben

ik ben één met het leven dat hier om mij heen valt
en welig tiert, het geeft mij de nectar die ik nodig
heb voor mijn voortbestaan waar ik erg aan hecht
en niet zomaar aan mij voorbij laat gaan

ik zie de schitteringen die mij koesteren
mij hun warmte geven en strelen totdat
ik mijn rust weervindt om toch weer een
hoek in mijn leven om te gaan en een
onzekere toekomst mij weer zeker te
maken

(c) JR. 2020

Laatste fluistering

ik sta op een hoek, steek een sigaret op
zacht valt de regen op mijn gezicht, staar
in de natte, verlaten straten, waar de nacht
binnen viel

gevangen in het donker wijst een sprankje
licht mij de weg in de duisternis in een
omgeving die ik langzaam herken

mijn gedachten dwalen af naar de onverwachte
ontmoeting die ik had, een stem, zo broos zo zacht
dat het bijna brak, fluisterde, terwijl ik luisterde

mooi zinnen met een diep gevoel van binnen
ik aarzel mijn tocht naar huis valt stil gedachten
dwingen mij te aanvaarden dat de richting die ik
ga niet de juiste is

misschien kom ik nog op tijd, hoor ik de laatste
fluistering, met daarin de bevestiging van iets wat
ik vanaf het begin al wist

(c) JR. 2013