Het raam waarop ik schrijf

                                          Vrijheid is als een zwaard dat je dicht bij je draagt

                                           en weer opneemt als het aan je dreigt te ontgaan

                                                                         (c) JR,

Keerpunt

 ergens op mijn weg naar nergens toe

liep ik argeloos en in alle onwetendheid

met de wind in de rug

en een zon in mijn ogen

waar zelfs mijn schaduw die ik had  

zich bij neerlegde

in mijn zoektocht naar nergens

op een niet voorspeld kruis- en keerpunt af 

vanuit de gesel aan de horizon

zag ik langzaam maar zeker

een stip maar toch wel

een nieuwe schaduw

op mijn weg naar nergens komen

mijn blik vormde zich tot een intense staar

naar die donkere vlek

die zomaar uit het niets

in mijn leven binnenliep

het was iets waar ik niet

aan voorbij kon gaan en ik wachtte

en de schaduw, ja zij stond voor mij

ik zei niets, vroeg niets

keek haar onderzoekend aan

zij was ook aan haar tocht

naar nergens begonnen

zonder hoop toekomst of bevestiging

van haar voortbestaan

 

we keken elkaar de ogen voorbij

naar het duister van een angstwekkende wereld

die achter ons lag op onze weg naar nergens

en we zagen een nieuwe vorm van hoop

in ons leven ontstaan

zij was mijn  nieuwe schaduw

en haar schaduw werd mijn schaduw

ons leven zou zondermeer

niet meer aan ons voorbijgaan

het werd tijd om verder te gaan

zonder enige bagage

daar hebben we voor het eerst in ons leven

niets meer mee gedaan

we gingen niet links we gingen niet rechts

we gingen op weg op onze eigen

en nieuwe weg

(c) JR. 2020

Ons Zijn en ons bestaan

 niets is zo vergankelijk als

een herinnering ontdaan van zijn smaak

niets is zo onverzadigbaar als

een herinnering die uit een duister moment ontstaat

soms dient het zich aan

zo ontzettend zwart dat het je bijna ontgaat

om dan daarna door de hel

van zijn bereikte licht te moeten gaan

 

het zijn deze herinneringen

die wij ver weg verbergen in een uithoek

van ons zijn en ons bestaan

ze gaan op slot met de sleutel van ons geheugen

en krijgen een verborgen en permanente plaats

anderen geuren naar het zoet van een lentebries

zijn de lach op je gezicht en worden

daarmee ook binnengehaald 

maar hoe hard je ook probeert

aan hun bitterzoet te ontgaan

breken ze toch uit

vernielen het slot van je geheugen

en gaan met een overrompeld zijn aan de haal

toch ze worden opnieuw gevangen

en gaan weer terug achter het slot

en zijn grendel

maar het is en blijft een gevecht

waar alleen de wilskracht hen verslaat

anderen zijn niet zo sterk

en verliezen zich in de wanhoop

die het achterlaat

maar er komt een moment

dat je op je leven terugkijkt

herinneringen reizen altijd mee

goed of slecht je doet het er mee

en uiteindelijk na alles te hebben afgewogen

denk je ok. het was moeilijk soms wel heel

maar God hoe dan ook

ik heb wel genoten en geleefd

(c) JR. 2020

Achter de Einder

 ik zag de ziel van een vriend

zo fragiel en ongrijpbaar als zand

in zijn voorbijgaan

door mijn vingers glippen

en wat kon ik doen

ik stond er bij en keek naar iets

dat ik niet begreep

maar hoe begrijp je het niet tastbare

het zo onzichtbare

dat naar zijn laatste einder gaat

het hield mij wakker dat mysterie

daar achter die einder

waar ik mij geen voorstelling van kon maken

al probeerde ik dat wel

misschien dat als ik zelf aan die reis begin

het onwaarschijnlijke waarschijnlijk

zo waarschijnlijk wordt

dat achter die einder toch uiteindelijk

weer een nieuw leven geboren wordt

maar hoe hard ik ook zou roepen

in dat nieuw geboren licht

ze zouden mij niet horen omdat een mysterie

altijd mysterieus blijft en onbegrijpelijk is

(c) JR. 2020

Onze Floor

 als de weg die nog voor je ligt

opgebroken en niet meer begaanbaar is

en terugkeren zich verliest in zijn niets

neem dan een diepe teug lucht

en ga de laatste stappen

naar de deur er achter die zich opent

waar totale rust een welverdiende rust is

(c) JR. 2020

Driftin'

not knowing where I'm going
not knowing where I'll be is the road
I don't see unwinding ahead of me

and I'm counting the people
as I'm going by not knowing
where they're  going
no name comes to my mind

and I'm drifting as I always do
to the end of this road
where no one is waiting for me
or maybe they're just the ones
I don't recognise or see
as I'm drifting by to the end
of a new road into my life

(c) JR. 2020

Whispering

and sometimes I hear her
when she comes to me in my sleep
and into the restlesness of my thoughts
whispering to me her words as melodies of love
and I wonder will she come and visit me again
as the night closes in where she's my hunger and pain
knowing she will whisper but never come again

(c) JR. 2020