Ondergang

in het land van velen is een eenling
gevoed door zijn negativisme de koning
te midden van zijn aanhoudend duister
dat velen treft

maar zelfs deze vergist zich in de veerkracht
van hen die zich maar niet laten neerslaan
door diens schijnbare ongrijpbaarheid
zelfs de grootste plaag

zal zijn meerdere moeten erkennen in de oerkracht
overlevingsdrift, geestkracht en vindingrijkheid
van de mens die toch uiteindelijk zijn ondergang
zal inluiden

(c) JR. 2020

Samenzijn

ze keken elkaar aan
met verdriet achter elke traan
de strijd was weer gestreden
voor de zoveelste maal

ieder in zijn eigen hoek
zoekend naar de reden
van het wat en hoe
ze dachten na
was het mogelijk
dat het houden van
aan hun voorbij was gegaan

hun liefde zo intens
leek niet meer te bestaan
een vriendschap...
ogen zochten die van de ander
en zagen wat zij dachten

ze waren met maar toch zonder
die ander
zelfs een vriendschap was hun ontgaan
soms is samenzijn beter
zonder elkaar

(c) JR. 2020

Het antwoord

zoekend naar het nieuwe heden
in het dal van zijn ontkenning
waar al mijn vragen opgetast liggen
komt er geen antwoord vanuit een
verleden dat zich zonder oplossing
geen raad weet



(c) JR. 2020

Even

even...zie ik dat donkere kleed niet
dat mij wordt aangereikt
maar toch nog niet bereikt
even...kijk ik niet om en zie ik
die nieuwe morgen
zonder zijn duisternis
die naar mij lacht en niet wijkt

waar mijn licht danst
in zijn koele ochtendbries
en mijn zorgen verdrijft
het brengt mij dan naar
die betere tijden achter
mijn laatste zonsondergang
dan denk ik even...helemaal niet
wat ik dan voel
is die liefde voor elkaar om ons heen..
die zo onverwoestbaar blijkt


(c) JR. 2020

Schitteringen

ergens, tegen zonsondergang
zoek ik de luwte in de tijd op
waar even geen stormachtig heden
verleden of toekomst aanwezig is
waar mijn bouwstenen hetzelfde zijn
maar altijd een ander gezicht hebben

ik ben één met het leven dat hier om mij heen valt
en welig tiert, het geeft mij de nectar die ik nodig
heb voor mijn voortbestaan waar ik erg aan hecht
en niet zomaar aan mij voorbij laat gaan

ik zie de schitteringen die mij koesteren
mij hun warmte geven en strelen totdat
ik mijn rust weervindt om toch weer een
hoek in mijn leven om te gaan en een
onzekere toekomst mij weer zeker te
maken

(c) JR. 2020

Waarheden en onwaarheden

op weg naar die ene deur
waar mijn toekomst achter ligt
sluit de ander de fouten in mijn verleden af
en voel ik de rouw die over mij heen komt als ik het
zonder rancune of enige spijt achterlaat

gehavend als ik ben in een strijd van woorden
halve waarheden en onwaarheden ga ik op pad
naar iets dat altijd nog beter is dan mijn verleden
maar de weg die ik ga is beperkt
onbegrensd en onveilig

waar het op gevoel en krachtig mentale
of fysieke inspanning aankomt
het is geen bevestiging van een onbezorgde toekomst
laat staan een kans op die zo broodnodige
verlangde rust

ook daar zullen waarheden
halve waarheden en onwaarheden
aan de orde van de dag zijn
tot mijn ziel zijn wilskracht hervindt
en de toekomst voor mij veilig stelt

(c) JR. 2020

Horizon

langzaam maar zeker
zien we de hoop in ons
weer opstaan
zijn er tekenen
achter de einder zichtbaar

kunnen we dan toch
het beest verslaan
het beest dat overal is
wellicht moe wordt
zich toch in zijn kracht vergist

er zijn tekenen aan de horizon
ze worden zichtbaar

(c) JR. 2020